குந்தவை ஜீனாலயம்

வேலூர் மாவட்டத்தில் உள்ளது திருமலை என்று சிற்றூர். இங்கு ஒரு சமணக் கோயில் உள்ளது. அருகில் ஒரு சமண மடமும் உள்ளது. இந்த சமண மடம் ஒரு உறைவிடப் பள்ளியையும் நடத்திவருகிறது. இந்த ஊரில் உள்ள சமணக் கோவிலுக்கு குந்தவை ஜீனாலயம் என்று பெயர். குந்தவை என்ற ராஜராஜனின் தமக்கை இந்தக் கோவிலுக்குக் கொடை அளித்ததால் அதற்கு இந்தப் பெயர். ராஜராஜன், ராஜேந்திரன் ஆகியோர் காலத்துக் கல்வெட்டுகளுடன் ராஷ்டிரகூட அரசன் கிருஷ்ணா, பிறகாலத்திய விஜயநகரக் கல்வெட்டுகள் ஆகியவையும் இங்கு காணப்படுகின்றன.

சமண முனிவர்கள் எப்போதும் குன்றுகள் இருக்கும் இடமாகப் பார்த்து அங்கு வசிப்பது வழக்கம். இந்தக் குன்றில் சில சமணர் படுக்கைகள் உள்ளன. பல்லவர் காலத்தில் இந்தக் குன்றின் ஒரு பக்கத்தில் சில புடைப்புச் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். எப்படிப் பல்லவர் காலம் என்று சொல்லமுடியும்? அந்தச் சிற்பங்களைப் பார்த்தால் அவற்றில் பல்லவர் கால நேர்த்தியை நம்மால் காணமுடிகிறது. கிட்டத்தட்ட மாமல்லபுரத்தை ஒத்த வடிவ நேர்த்தி.

அடுத்து ராஜராஜன் காலத்தில் குந்தவையின் கொடையைக் கொண்டு சோழர்கள் கால மாதிரியிலான கோவில் கட்டப்பட்டிருக்கவேண்டும். இந்தக் கோவில், குன்றினை ஒட்டி, சமதரையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கருங்கல், செங்கல், சுதை கொண்ட சோழ நாட்டு மாதிரியிலான கோவில். கோபுரங்கள். மண்டபம், சந்நிதி. சந்நிதியில் நேமிநாதருக்கான கல் சிலை. முதலில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட கல் சிலை பின்னம் அடைந்த காரணத்தால் அது வெளியே வைக்கப்பட்டு சந்நிதியில் வேறு ஒரு புதிய சிலை வைக்கப்பட்டுள்ளது.

அடுத்து விஜயநகர ஆட்சிக் காலத்தில் குன்றில் வடிக்கப்பட்டிருக்கும் அழகான புடைப்புச் சிற்பங்களை மறைக்கும்விதமாக செங்கல், சுதைக் கட்டடங்கள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. மாமல்லபுரத்தில் கோவர்தன புடைப்புச் சிற்பத்தை மறைத்துக் கட்டப்பட்டிருக்கும் கல் தூண்களால் ஆன கிருஷ்ண மண்டபத்தை இதற்கு இணையாகச் சொல்லலாம். இந்த செங்கல் சுதைக் கட்டடங்கள் சில அடுக்குகளால் ஆனவை. இங்குதான் விஜயநகரக் காலத்து ஓவியங்கள் காணப்படுகின்றன. பெரும்பாலான ஓவியங்கள் இன்று முற்றிலுமாக அழிந்துவிட்டுள்ளன. சில துண்டுகளை மட்டும்தான் காணமுடிகிறது.

மலைக்கு மேலே விஜயநகர அல்லது நாயக்கர் காலத்தில் செதுக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு மாபெரும் (18 அடி) மகாவீரர் புடைப்புச் சிற்பம் உள்ளது.

***

எனக்கு jain iconography தெரியாது. சமண புராணங்களும் தெரியாது. எனவே சில சிலைகளை அடையாளம் காண்பிப்பது கடினம். தெரிந்தவர்கள் சொன்னால் நன்றாக இருக்கும்.

முதலில் குன்றின்மீது செதுக்கப்பட்டுள்ள புடைப்புச் சிற்பங்களைப் பார்ப்போம்:

திருமலை - பகுபலியும் சகோதரிகளும் (?)

திருமலை - யார் எனத் தெரியவில்லை

திருமலை - ஒரு தீர்த்தங்கரர் (யார்? நேமிநாதர்?)

திருமலை - நாக அரசன்(?)

பக்தி என்ற பெயரில் புடைவை கட்டி, நெற்றியில் குங்குமம் இட்டிருக்கும் கோலத்தையும் தாண்டி, இந்தப் புடைப்புச் சிற்பங்கள் அனைத்திலும் கிட்டத்தட்ட பல்லவ வளைவுகளைக் காணலாம். முதல் சிற்பம் ‘பகுபலியும் அவரது சகோதரிகளும்’ - இதில் பெண்கள் செதுக்கப்பட்டிருப்பது, மாமல்லபுரம் அர்ஜுன ரதத்தில் ‘அரச குமரியும் சேடியும்’, அல்லது ஆதிவராக மண்டபத்தில் ‘அரசனும் அவனது மனைவிகளும்’ ஆகியோருக்கு ஒப்பானதாகத் தோன்றும்.

மாமல்லை - அர்ஜுன ரதம் - அரச குமரியும் சேடியும்

இந்த மலையடிவாரத்தில்தான் குந்தவை ஜீனாலயம் கோவில் உள்ளது. அந்தக் கோயில் கட்டப்படும்போது (11-ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பம்) இந்த புடைப்புச் சிற்பங்கள் திறந்தவெளியில் இருந்திருக்கும். இவற்றில் மேல் உள்ள குகைகளில் சமண முனிவர்கள் வாழ்ந்திருப்பார்கள். ஆனால் பின்னர் விஜயநகர காலத்தில் இந்தப் புடைப்புச் சிற்பங்களைச் சுற்றி சந்நிதிகள் கட்டப்பட்டு மூடிமறைக்கப்பட்டன.

திருமலை - புடைப்புச் சிற்பத்தின்மேல் எழுப்பப்பட்ட விஜயநகர காலத்துச் சந்நிதி

அருகில் தரையில் கட்டப்பட்டிருக்கும் குந்தவை ஜீனாலயத்தின்:

குந்தவை ஜீனாலயத்தின் நுழைவாயில்

திருமலை - குந்தவை ஜீனாலயத்தின் கோபுரமும் சிகரம்

இந்தக் கோவிலில் ஆரம்பத்தில் வழிபாட்டில் இருந்த நேமிநாதர் சிலை (இப்போது உள்ளே வழிபாட்டில் இருப்பது வேறு சிலை)

குந்தவை ஜீனாலயம் - நேமிநாதர் (வழிபாட்டில் இல்லை)

விஜயநகர காலத்தில் மலையோரப் புடைப்புச் சிற்பங்கள்மீது உருவாக்கப்பட்ட சந்நிதியில் பல ஓவியங்களும் வரையப்பட்டன. அவற்றில் பெரும்பாலானவை அழிந்துபோய்விட்டாலும் சில துண்டுகள் இன்றும் காணக் கிடைக்கின்றன. இவற்றில் பல கடந்த 20-30 ஆண்டுகளில் அழிந்துபோயுள்ளன என்பதுதான் சோகமே. 700 ஆண்டுகள் தாண்டிவிட்டன; ஆனால் அடுத்த பத்தாண்டுகளைத் தாண்டுவது கடினம்.

சமவசரணத்துக்குப் பின் நேமிநாதர் லக்ஷ்மிவரமண்டபத்தில் இருந்தபடித் தரும் பிரசங்கத்தைக் கேட்க வந்திருக்கும் தேவர்கள், முனிவர்கள்

யக்ஷி அம்பிகையாக உருவெடுத்த அக்னிலா (சோமசர்மனின் மனைவி) (இந்துக் கடவுள்களில் காளிக்கு ஒப்பானவள்)

கூரையின் மேற்பரப்பில் ஓவியம் - இந்நாளைய ஷாமியானாகளுடன் ஒப்பிடுங்கள்.

மற்றொரு கூரை. பாரசீக விரிப்புக் கம்பளங்களைத் தோற்கடிக்கும் திறன்!

சுவரில் வடிவங்களும் வண்ணங்களும்

அக்னிலா/சோமசர்மன் கதை இதில் சுவாரசியமான ஒன்று. இடப் பற்றாக்குறை காரணமாக அடுத்த பதிவில் எழுதுகிறேன். முடிப்பதற்குமுன்... மலையின் மேல்பகுதியில் 18 அடி உயர தீர்த்தங்கரர் புடைப்புச் சிற்பம் ஒன்று உள்ளது. சிற்பத்தின் தரத்தின்படிப் பார்த்தால், நிச்சயம் பிற்காலத்தைச் சேர்ந்தது. தோள்பட்டைகள் சமமாக இல்லை. ஒன்று சற்று அதிகம் சாய்ந்துள்ளது.

18 அடி உயரம்

திருமலையில் காணக்கிடைத்த கல்வெட்டுகளில் ஒன்று:

தமிழ்தான்...

***

திருமலை பயணத்தின்போது திருப்பாண்மலை என்ற இடத்துக்கும் அருங்குன்றம் என்ற இடத்துக்கும் போயிருந்தோம். இவற்றைச் சுருக்கமாகவாவது அடுத்து எழுத முயற்சி செய்கிறேன்.

ஆனந்தரங்கப் பிள்ளை பற்றி சா. கந்தசாமி

தமிழ் பாரம்பரிய அறக்கட்டளை சார்பாக சென்னை தியாகராய நகர், வெங்கட்நாராயணா சாலையில் உள்ள தக்கர் பாபா பள்ளியில் தமிழ் எழுத்தாளர் சா. கந்தசாமி, 18-ம் நூற்றாண்டில் புதுச்சேரியில் வாழ்ந்த துபாஷ் ஆனந்தரங்கப் பிள்ளை பற்றி ஆற்றிய உரை:



=======

சா. கந்தசாமியுடன் நான் முன்னர் ஓர் ஆடியோ உரையாடலை நிகழ்த்தியிருந்தேன். அதன் ஆடியோவை archive.org தளத்தில் இட்டிருந்தேன். இன்று அந்தச் சுட்டி சரியாக வேலை செய்யவில்லை. ஒருவேளை உங்கள் கணினியில் வேலை செய்யலாம். ஆனந்தரங்கப் பிள்ளை பற்றி நான் முதலில் கேள்விப்பட்டதும் எழுதிய பதிவு.

இந்திய வானவியலின் வரலாறு - வீடியோ

முனைவர் த.வி.வெங்கடேஸ்வரன் கிழக்கு மொட்டைமாடியில் நிகழ்த்திய மிக நீண்ட உரையின் வீடியோ கீழே. ஒரு கட்டத்தின் என் வீடியோ கருவியில் இடம் தீர்ந்துவிட கருவி தானாகவே அணைந்துவிட்டது. கேள்வி பதில்கள் அதற்குப் பின்னும் தொடர்ந்தன.

கொசுத்தொல்லை தாங்க முடியல! (ஸ்பெக்ட்ரம்)

மொபைல் போன் நிறுவனங்கள் அனைத்தைம் ஓர் ஆண்டில் பெறும் வருமானம் என்ன? துபாயில் பணிபுரியும் சிவகுமார் என்ற பொறியாளர் துரோகம் 1, 2, 3 என்று பட்டியல் போட்டுள்ளார். தான் மட்டும் இந்தியாவில் இருந்திருந்தால் அடித்து நொறுக்கி இன்னும் துல்லியமாகக் கணக்கு போட்டுக் காண்பிப்பதாகவும் அவர் சவால் விடுகிறார். இந்த துரோகப் பட்டியல் விகடனில் வெளியானது என்று நினைக்கிறேன். பிறகு மின்னஞ்சலில் எனக்கு இதுவரை பத்து முறைக்கும் மேலாக யார் யாராலோ அனுப்பப்பட்டுள்ளது.

அதன் அடிப்படைக் கணக்கு இதுதான். இந்தியாவில் 60 கோடி கைபேசிகளாம். ஒவ்வொருவரும் நாள் ஒன்றுக்கு சராசரியாக 15 நிமிடங்கள் செல்பேசியைப் பயன்படுத்தினால் (Local calls only-யாம்!), நிமிடத்துக்கு 40 பைசா என்ற கணக்கு வீதம் (யார் கொடுத்த கணக்கு?), நாள் ஒன்றுக்குக் கட்டும் கட்டணம் = 15*0.4 = 6 ரூபாய். மாதத்துக்கு 6*30 = 180 ரூபாய்.

மாத மொத்த மொபைல் போன் வருமானம் = 60 கோடி * 180 = 10,800 கோடி ரூபாய்
ஆண்டு மொத்த வருமானம் = 12 * 10,800 கோடி = 1,29,600 கோடி ரூபாய்
இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு = 2,59,200 கோடி ரூபாய்.

அடுத்து அவர் ஒரு ஜம்ப் விடுகிறார். இத்தனை பணமும் அரசுக்குக் கிடைத்திருக்கவேண்டுமாம். அதனை தனியார் நிறுவனங்கள் கொள்ளையடிக்கின்றனவாம்.

லோக்கல் காலுக்கே இப்படி என்றால், எஸ்டிடி, ஐஎஸ்டி, டேட்டா, அது இது என்று என்ன ஆவது? இதுதான் துபாய் எஞ்சினியரின் கேள்வி.

***

2010-11 நிதி ஆண்டு இன்னமும் முடிவடையவில்லை. ஆனால் 2009-10 நிதி ஆண்டின் வரவு செலவுக் கணக்கை எடுத்துக்கொள்வோம்.

இந்தியாவின் முதன்மை கைபேசி நிறுவனம் பார்த்தி ஏர்டெல். 2009-10 ஆண்டுக்கான அதன் மொத்த வருமானம் (மொபைல், லோக்கல் கால், எஸ்டிடி, ஐஎஸ்டி, பிராட்பேண்ட் இணையம், விசாட் என அனைத்தையும் சேர்த்து!) ரூ. 41,829 கோடி. இதில் அனைத்துச் செலவுகளும் போக, வரி கட்டியது போகக் கிடைத்த லாபம் எவ்வளவு தெரியுமா? ரூ. 9,163 கோடி. இந்திய மொபைல் போன் நிறுவனங்களிலேயே மிகவும் செயல்திறன் மிக்கது பார்த்தி. பிற நிறுவனங்கள் ஒரு படி கீழேதான். பார்த்தியிடம் அந்தக் கட்டத்தில் இருந்தது 21.8% மார்க்கெட் ஷேர். அதாவது மொத்த செல்பேசி கஸ்டமர்களில் ஐந்தில் ஒருவர் பார்த்தியின் சேவையைப் பெற்றனர்.

அடுத்து பி.எஸ்.என்.எல்/எம்.டி.என்.எல் என்ற அரசு அமைப்பைப் பார்ப்போம்.

எம்.டி.என்.எல் மொத்த வருமானம்: 3,781 கோடி; தொழிலிலிருந்து அடைந்த நஷ்டம்: 4694.5 கோடி ரூபாய்! இந்தக் கொடுமையைப் பாருங்கள். எம்.டி.என்.எல்லின் மொத்த வருமானமே ரூ. 3,781 கோடி. ஆனால் அது தன் ஊழியர்களுக்கு 2009-10-ம் ஆண்டில் கொடுத்த சம்பளம் எவ்வளவு தெரியுமா? 4,966.25 கோடி! இது விளையாட்டல்ல. அவர்களுடைய ஆன்னுவல் ரிப்போர்ட்டில் பாருங்கள். அல்லது nse-india.com தளத்துக்குச் சென்று MTNL என்ற குறியீட்டை இட்டு, தகவல்களைச் சேகரியுங்கள்.

சரி, பி.எஸ்.என்.எல் கதை என்ன? மொத்த வருமானம் 32,045 கோடி ரூபாய். நஷ்டம் 1,823 கோடி ரூபாய்.

ரிலையன்ஸ் கம்யூனிகேஷன்ஸை எடுத்துக்கொள்வோம். இங்கும் மொபைல் சேவைக்கு மேலாக இணையம் முதற்கொண்டு பல சேவைகள் உள்ளன. அப்படியே மொத்தமாக எடுத்துப் பார்த்தால், மொத்த வருமானம்: 12,511.72 கோடி ரூபாய். வரிக்குப் பிறகான லாபம்? வெறும் 478.93 கோடி ரூபாய்தான். இதுவே ஓராண்டுக்கு முன்பு (2008-09) 4,802 கோடி ரூபாயாக இருந்தது.

ஐடியா செல்லுலார் 2009-10 ஆண்டின் மொத்த வருமானம் 11,896 கோடி ரூபாய். வரிக்குப் பிறகான லாபம் 1,054 கோடி ரூபாய்.

வோடஃபோன் நிறுவனத்தின் தாய் கம்பெனி பிரிட்டனில் உள்ளது. அதன் ஆன்னுவல் ரிப்போர்ட்டில் தேடிப் பார்த்ததில் 2009-10 வருமானம் சுமார் 22,500 கோடி. EBIDTA என்பது 5800 கோடி ரூபாயாக இருந்தாலும், நிகர நஷ்டம் 266 கோடி.

மேலே சொன்ன கம்பெனிகள் கையில்தான் சுமார் 85% சந்தை உள்ளது. மிச்சம் துண்டு துக்கடா கம்பெனிகளை மறந்துவிட்டு மேலே சொன்னவற்றைப் பட்டியலிட்டால்:

நிறுவனம்	வருமானம் (கோடி ரூ)	லாபம்/நஷ்டம் (கோடி ரூ)
பார்த்தி ஏர்டெல்	41,829	9163
வோடஃபோன்	22,500	-266
ரிலையன்ஸ்	12,512	479
ஐடியா	11,896	1,054
பி.எஸ்.என்.எல்	32,045	-1,823
எம்.டி.என்.எல்	3,781	-4,695

வெறும் கால்குலேட்டர் கையில் இருந்தால், தட்டித் தட்டியே பலவிதமான எண்ணிக்கைகளைக் கொண்டுவந்துவிடலாம். ஆனால் உண்மைக் கதை என்ன என்பதை ஆராய, வேண்டிய தரவுகள் கூகிள் வழியாகவே கிடைக்கும். அவற்றைப் பெற இந்தியா வரவேண்டிய அவசியமே இல்லை, துபாயிலோ லிபியாவிலோ இருந்தால்கூடப் போதுமானது!

இப்போது சிந்தியுங்கள். வருமானத்தை பெற ஒரு நிறுவனம் எத்தனை செலவழிக்கவேண்டும்? எனவே வருமானத்தைப் பற்றிப் பேசவேண்டுமா அல்லது லாபத்தைப் பற்றிப் பேசவேண்டுமா? தொலைதொடர்புத் துறையில் லாபம் எப்படி இருக்கிறது? அரசு நிறுவனங்கள் எந்தவிதமான லாபத்தை அடைகின்றன? எல்லா ஸ்பெக்ட்ரத்தையும் அரசே வைத்துக்கொண்டு சேவை அளித்தால் லாபம் பெறவேண்டுமானாலும் அரசு என்ன கட்டணத்தை உங்களிடமிருந்து வசூலிக்கும்? OYT, N-OYT போன்ற அற்புதமான சேவைகள் உங்களில் எவருக்கேனும் ஞாபகம் இருக்கிறதா? ஒரு தொலைபேசி இணைப்பு வாங்க எத்தனை சிங்கி அடிக்கவேண்டியிருந்தது என்று ஞாபகம் இருக்கிறதா?

இப்போது நாம் அனைவரும் நிஜமாகவே கவலைப்படவேண்டிய விஷயம், எப்படி பி.எஸ்.என்.எல்லையும் எம்.டி.என்.எல்லையும் காப்பாற்றப் போகிறோம் என்பதுதான்! அவை அடையும் நஷ்டத்துக்கு இன்று யார் காரணம்? விரைவில் மற்றுமொரு ஏர் இந்தியாவை எதிர்பாருங்கள்!

நேரடி மானியம், மறைமுக மானியம்

பொதுவாக எந்த பட்ஜெட் வந்தாலுமே எதிர்க்கட்சிகள் அதனை ‘சப்பையான பட்ஜெட்’, ‘மக்கள் விரோத பட்ஜெட்’, ‘ஏழைகளுக்கு எதிரான பட்ஜெட்’ என்று சொல்லவேண்டும். இல்லாவிட்டால் அவர்கள் எதிர்க்கட்சிக்கு லாயக்கற்றவர்கள் என்று முத்திரை குத்தப்படுவார்கள்.

நேற்றைய பட்ஜெட்டில் ஏழை மக்களுக்கான நேரடி மானியம் பற்றி நிதியமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி பேசியிருந்தார்.

பொதுவாக ஏழை மக்களுக்கு (வறுமைக்கோட்டுக்குக் கீழே உள்ளவர்கள்) பலவிதங்களில் மானியங்கள் செல்கின்றன. இவை அனைத்துமே மறைமுக மானியங்கள். உதாரணமாக ரேஷன் அரிசி, கோதுமையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். இங்கு பொதுச்சந்தையில் என்ன விலைக்கு அரிசியும் கோதுமையும் விற்றாலும் அரசு மக்களுக்கு கிலோ அரிசி 1 ரூபாய் என்று வழங்க முடிவெடுக்கிறது. மத்திய அரசின் உணவு கார்பரேஷன் ஆஃப் இந்தியா கொள்முதல் விலை அரிசி கிலோ ஒன்றுக்கு ரூபாய் 10 என்று வைத்துக்கொள்வோம். அதனை மத்திய அரசு மாநில அரசுக்கு கிலோ ஒன்றுக்கு ரூபாய் 5 என்று விற்கலாம். அவர்கள் தரும் மானியம் கிலோவுக்கு 5 ரூபாய். அதனை வாங்கும் மாநில அரசு, மேலும் ரூ. 4 மானியம் கொடுத்து, கிலோ அரிசி 1 ரூபாய் என்று தருகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். மொத்த மானியம் கிலோவுக்கு ரூ. 9. இது மறைமுக மானியம்.

இதில் என்ன குறை?

(1) அரிசி புழுத்துப்போன மோசமான ஒன்றாக இருக்கலாம். அதை வாங்கிச் சாப்பிட நீங்கள் விரும்பாமல் இருக்கலாம்.
(2) ரேஷன் அதிகாரிகள் அடாவடி செய்து, அரிசியைக் கேரளாவுக்குக் கடத்திச் சென்று விற்றுப் பணம் சம்பாதிக்கலாம்.
(3) உங்களுக்கு மாதத்துக்கு 20 கிலோ அரிசி என்று அதிகபட்ச அளவு இருந்தால், அரசு உங்களுக்கென முடிவு செய்திருக்கும் மானியம் 20*9 = 180 ரூபாய். ஆனால், உங்களுக்கு அந்த மாதம் 10 கிலோ அரிசி போதும் என்றால், பாதி மானியம்தான் உங்களுக்குக் கிடைக்கிறது. 90 ரூபாய் உங்களுக்கென அரசு கொடுக்கவேண்டியது உங்களிடம் வருவதில்லை.

சரி, இதனை வேறு எவ்வாறு செய்யலாம்? அரிசிக்கு ஒரு குடும்பத்துக்கு ரூ. 180 மானியம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டால் அந்தந்த மாதத்துக்கு அந்தந்தக் குடும்பத்துக்கு அந்தக் குறிப்பிட்ட பணத்தை, பணமாகவே கொடுத்துவிடலாம். இதைத்தான் நேரடி மானியம் என்கிறோம்.

பொதுவாக பொருளாதார வலதுசாரிகள் மானியமே கூடாது என்பர். ஆனால் மானியம் கொடுத்துத்தான் ஆகவேண்டும் என்றால் நேரடி மானியம் சிறந்தது என்பர். என்? ரேஷன் அரிசி கொடுக்கிறேன் பேர்வழி என்று அதற்காக ஒரு பெரும் டிபார்ட்மெண்ட், அதில் வேலை செய்ய ஏகப்பட்ட பேர், அவர்களுக்குச் சம்பளம், அவர்கள் செய்யும் ஊழலுக்குக் கிம்பளம் என்று அரசாங்கப் பணம் பாழாவதற்கு, பேசாமல் வீட்டுக்கு ரூ. 180 என்பதற்கு பதில், ரூ. 280 கொடுக்கலாமே என்பதுதான் இந்த வாதம்.

ஆனால் பொதுவாகவே இடதுசாரிகள் இதனை எதிர்க்கிறார்கள். (பின்னர்? வலது ஆதரித்தால் இடது எதிர்த்துத்தானே ஆகவேண்டும்?) இந்தப் பணம் மக்களிடம் நேரடியாகச் செல்வதால் ஆதாயம் அடையப்போவது தனியார்கள். ஏழை மக்கள் மீண்டும் பாதிக்கப்படத்தான் போகிறார்கள் என்கிறது இந்த வாதம்.

என்ன குறைகள்?

1. கொடுக்கப்படும் பணத்தை அவர்கள் அரிசி வாங்கத்தான் பயன்படுத்துவார்கள் என்றில்லை. மாறாக பெப்சி, சாராயம் என்று எதிலாவது வீணடிக்கலாம்.
2. மக்கள் கையில் அதிகம் பணம் கிடைக்கிறது என்று தெரிந்ததும் பொதுச்சந்தை அரிசி விலை அதிகரிக்கும். கடைசியில் இந்தப் பணத்துக்கு அவர்களுக்கு 4 கிலோ அரிசி கிடைக்குமா என்பதே சந்தேகம்!
3. இப்படிக் கொடுக்கப்படும் பணத்திலும் ஊழல் இல்லாமலா போய்விடும்? அதில் கமிஷன் அடிக்க அரசு ஊழியர்கள் முதல் வட்டச் செயலாளர்கள் வரை வந்து நிற்பார்களே?

சரி, என்னதான் அய்யா வழி என்று இடதுசாரிகளைக் கேட்டால், விலை ஏற்றத்தைக் குறைக்கவேண்டும், ஏழைமையைக் குறைக்க ஒட்டுமொத்த முயற்சிகள் எடுக்கவேண்டும், நியோ-லிபரல் கொள்கைகளைச் செயல்படுத்தக்கூடாது, வருமான ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைக்கவேண்டும், உள்கட்டமைப்புகளில் அரசு அதிகம் செலவழிக்கவேண்டும் என்றெல்லாம் பொதுவான பதில்கள் வரும்.

மானியத்தை நேரடியாகக் கொடுப்பதை ஆதரிப்போர் என்ன சொல்கிறார்கள்?

1. மக்களை நம்பவேண்டும். அவர்கள் பணத்தை வீணடிக்கக்கூடியவர்கள் என்றால் அவர்களுக்கு நெடுநாளைய நோக்கில் வாழ்வே கிடையாது. பணத்தைக் காத்து வைத்துக்கொள்வது எப்படி என்று அவர்களுக்கு நிச்சயம் தெரியும். ஏற்கெனவே அவர்கள் மாதத்துக்கு 2,000-3000 ரூபாய் சம்பாதித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். நாம் கொடுப்பது வெறும் 500-600 ரூபாயோ என்னவோதான். அதை மட்டும் வீணடித்துவிடுவார்கள் என்பது அபத்தம்.
2. பணம் வீணாகமல் போக, அவர்கள் அனைவருக்கும் ஜீரோ பேலன்ஸ் வங்கிக் கணக்கு உருவாக்கி, ஏடிஎம் கார்டு கொடுத்துவிடலாம். மாதாமாதம் அவர்கள் வங்கிக் கணக்குக்குப் பணம் நேரடியாகப் போய்ச் சேர்ந்துவிடும். படு கிராமங்களில்கூட வங்கி வசதி கொடுக்க பிசினஸ் கரென்ஸ்பாண்டண்ட் என்ற முறையை இந்திய ரிசர்வ் வங்கி அனுமதிக்கிறது. கிராமப்புற ஏடிஎம் வசதிகள் வர ஆரம்பித்துள்ளன.
3. சந்தையில் விலை அதிகரிக்கும் என்பதை ஏற்க முடியாது. சந்தை விலை ஒரு சிலரது வாங்கும் சக்தியை மட்டும் கொண்டு முடிவாவது அல்ல. கையில் உள்ள பணத்தை எடுத்துக்கொண்டு பக்கத்து ஊருக்குச் சென்று அரிசி வாங்கி பஸ்ஸில் ஏறி வந்துவிடலாம்.

***

நான் நேரடி மானியத்தை ஆதரிக்கிறேன். வேகமாக வளரும் எந்த ஒரு மூன்றாம் உலக நாட்டிலும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் சகஜமே. இவற்றைச் சரிக்கட்ட அரசால் உடனடியாக முடியாது.

ஏனெனில், வளரும் பொருளாதாரத்தில் கிடைக்கும் புதிய வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள ஏழைகளால் எளிதில் முடிவதில்லை. தேவையான படிப்பு அவர்களிடம் இல்லை. கிரெடிட் வசதி அவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. மேலும் தொழில்முனைவதற்குத் தேவையான ‘ரிஸ்க் எடுக்கும் உணர்வு’ அவர்களிடம் இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கமுடியாது. ‘ஓரிரு ஆண்டுகள் முயன்று பார்ப்போம்; கட்டி இழுப்போம்; கிடைத்தால் மலை, போனால் மயிர்’ என்ற தைரியத்தைப் பெறுவது எளிதல்ல. ஆண்டாண்டு காலமாக அரை வயிறும் கால் வயிறுமாக உணவு பெற்று, எப்படியடா வாழ்க்கையைக் கழிப்போம் என்ற புரியாத நிலையில் இருப்போர் ஒரேயடியாக தொழில்முனைவோர் ஆகிவிடுவதில்லை. (ஒரு சிலர் தவிர!) எனவே இந்த ஏழைகளின் தேவை வயிறு நிறைய உணவும், படிப்பும். படிப்பு அவர்களைத் தன்னம்பிக்கை உள்ளவர்களாக ஆக்கும். தொடர்ந்து, நிலையான வருமானம் தரும் வேலை கிடைத்தவுடன் அவர்களுடைய பிள்ளைகள் புதிய பொருளாதாரத்தில் தமக்குரிய இடம் என்ன என்பதை முடிவு செய்துகொள்ளமுடியும்.

இதுவரை நான் பேசியது உணவு பற்றி மட்டுமே. இந்த மக்களுக்குத் தேவையான தரமான கல்வியை எப்படி நாம் கொடுக்கப்போகிறோம், அங்கும் நேரடி மானியம் உதவுமா என்பது அடுத்த கேள்வி. அதனைத் தனியாகப் பார்க்கவேண்டும். ஆனால் இப்போதைக்கு உணவைப் பொருத்தமட்டில் நேரடி மானியம் நிச்சயம் அதிகப் பலன் தரும் என்பதே என் கருத்து.