கல்யாண கலாட்டா

நேற்று ஒரு திருமணத்திற்கு சென்றிருந்தேன். காலை முதல் இரவு வரை என் ஒரே வேலை சாப்பாடு நேரத்திற்கு சாப்பாடும், அட்சதை போட வேண்டிய நேரத்திற்கு அட்சதையும்.

ஆனால் சுற்றிலும் பலர் ஓடியாடி வேலை செய்தவண்ணம் இருந்தனர். முக்கியமாகப் பட்டது சமையல்காரர்களும், பந்தியில் உணவு பரிமாறுபவர்களும்தான். அதன்பிறகு மந்திரம் ஓதும் பார்ப்பனர்.

தமிழ்நாட்டுப் பார்ப்பனர் திருமணங்கள் நிறையவே மாறிவிட்டது. சென்னை போன்ற இடங்களில் ஒரு நாள் கல்யாணம்தான் இப்பொழுதெல்லாம். முதல் நாள்தான் சில சமயம் நிச்சயதார்த்தமே. இன்னும் சிலர் முதல்நாள்தான் மாப்பிள்ளைக்குப் பூணூலும் அணிவிக்கின்றனர். பெண்கள் மட்டும் விடாது நகை, புடவை அணிந்து, மாப்பிள்ளையை வைத்து நலுங்கும், ஊஞ்சலும் விளையாடுகின்றனர். இன்னும் காசி யாத்திரைக்கு குடையும், செருப்பும் வாங்கப்படுகிறது. தேங்காய் உருட்டி, 'வாரணமாயிரம்' பாடி, அப்பளம் நொறுக்கி வண்ண, வண்ண சாத உருண்டைகளைத் தூக்கியெறிந்து, அசிங்கமான குரலில் பாட்டுப்பாடி, தாங்கமுடியாத ரகளை.

விடாது நாயனமும், தவிலும் வந்து ஏதோ பாட்டுப்பாடி, நடுவில் கை ஆட்டப்படும் போதெல்லாம் கொட்டுமேளம் கொட்டி, மாப்பிள்ளைக்கு ஒரு முடிச்சும், நாத்தனார்களுக்கு இரண்டு முடிச்சுமாக ஒரு வழியாக முடிகிறது. ஓரத்தில் கலெக்ஷன் எவ்வளவு என்று எழுத ஒரு மாமா, கையில் புத்தகமும் பேனாவுமாக. இவர் முடிந்தவரை ஏதாவது வங்கியில் வேலை பார்த்திருப்பார் (அ) பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். வரும் வரவு ஐந்தோ, பத்தோ என்றாலும், "சோபனோ சோபமானஸ்ய" என்று ஆரம்பித்து பத்தாயிரம் கட்டி வராகன் கொடுக்கப்பட்டதாக வாத்தியார் சொன்னாலும் இந்த மாமா உண்மைகளை அந்த நோட்டுப் புத்தகத்தில் எழுதி விடுவார்.

அன்று இரவு ரிசப்ஷன். இங்குதான் அலுவலகத்தவர்கள் வருவார்கள். ஒரு மேடையில் கோட், சூட் சகிதம் மாப்பிள்ளையும், பக்கத்தில் வட இந்திய டிசைனில் பெண்ணும் நிற்க, எல்லோரும் கியூவில் நின்று, மணமக்கள் பக்கத்தில் வந்து வீடியோ கேமராவாலும், வெறும் கேமராவாலும் கிளிக் செய்யப்பட்டு, புஃபே சாப்பிட்டு, வீட்டுக்குச் செல்வர். அழகாக பேக் செய்யப்பட்ட அன்பளிப்புகள் பின்னால் சென்று குவியும்.

மொத்தத்தில் இந்தக் கல்யாணங்கள் எல்லாம் போரடிக்கிறது. பஞ்சாபி, மார்வாடிக் கல்யாணங்கள் மாதிரி ஒரு குதிரை ஊர்வலம், தெருவில் ஹிந்தி/தமிழ் பாட்டுக் கச்சேரி, ஆட்டம், பாட்டம் என்று இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?

(நடந்தது மனைவியின் தமையன் கல்யாணம். மனைவி நான் எழுதுவதையெல்லாம் படிக்க மாட்டாள் என்ற நம்பிக்கைதான்.)

பாதிரியார் (Priest) - 1994

பாதிரியார் (Priest) - 1994, கதை: ஜிம்மி மெக்கவர்ன், இயக்கம்: அன்டோனியா பர்ட் (பெண்)

ஒருபாற்சேர்க்கை பற்றி விவாதம் நடக்கும்போது நினைவுகூரவேண்டிய மிக முக்கியமான படம் இது. என்னை மிகவும் பாதித்த ஒரு படம்.

கதைச் சுருக்கம்: இங்கிலாந்தில் ஒரு கிராமத்து கத்தோலிக்கத் தேவாலயத்தில் மாத்தியூ (Matthew), கிரேக் (Greg) இருவரும் பாதிரியார்கள். கத்தோலிக்க விதிப்படி பாதிரியார்கள் பிரம்மச்சாரிகளாக இருக்க வேண்டும். கிரேக் வயதில் சிறியவர், முற்போக்கு எண்ணம் கொண்டவர், கூடவே ஓர்பாற்சேர்க்கையில் நாட்டம் உள்ளவர். மாத்தியூவோ வேலைக்காரியுடன் தொடர்பு வைத்துள்ளவர்.

இதற்கு நடுவில் அந்த ஊரில் உள்ள ஒரு குடும்பத்தில், ஒரு சிறுமியை அவளது தகப்பனே விடாது பலாத்காரம் செய்து வருகிறான். (child abuse). அந்தச் சிறுமி பாதிரி கிரேக்கிடம் confession செய்யும்போது இதைப் பற்றிப் பேசுகிறாள். ஆனால் கிரேக்கினால் ஒன்றும் செய்ய முடிவதில்லை. கத்தோலிக்க முறைப்படி, confession-இல் சொல்லப்பட்டதை வெளியே மற்ற யாரிடமும் சொல்லக்க்கூடாது. அந்தச் சிறுமியின் தகப்பனும், தன்னுடைய confession போது அதை பற்றி வக்கிரமாகப் பேச, தவிக்கும் உள்ளத்தோடு கிரேக் அந்தக் கொடியவனை எவ்வளவோ தடுக்கப் பார்க்கிறான், இயலவில்லை. அந்தச் சிறுமியின் தாயிடம் பலவித க்ளூக்கள் கொடுத்தாலும் அவளுக்குப் புரிவதில்லை. ஒரு நாள் தாய் வீட்டுக்கு முன்னமாகச் செல்ல, அங்கே பார்க்கும் காட்சி அவளை உறைய வைக்கிறது. தகப்பனை அடித்து வீட்டை விட்டு துரத்துகிறாள். பாதிரி கிரேக் அந்தச் சிறுமிக்கு நடந்த கொடுமையை தடுத்து நிறுத்தவில்லை என்று குற்றம் சொல்கிறாள்.

இதனிடையே கிரேக்கின் ஒருபாற்சேர்க்கை நடத்தை கிராம மக்களுக்குத் தெரிந்து போகிறது. (கிரேக்கும் அவனது காதலனும் காரில் உறவு கொள்ளும்போது போலீஸ் கண்டுபிடித்து சிறையில் போடுகின்றனர்). மக்கள் அவனை வெறுக்கிறார்கள். கிரேக் ஊரை விட்டுப் போய்விட, மாத்தியூ அவனை மீண்டும் தேவாலயத்துக்கு அழைத்து வருகிறான்.

ஈஸ்டர்(?) போது அப்பம் பிட்டுக் கொடுக்க இரண்டு பாதிரிகளும் நிற்க, ஊர் மக்கள் அனைவரும் திரண்டு மாத்தியூவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். கண்ணில் நீர்மல்க நிற்கும் கிரேக்கைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாள் அந்தச் சிறுமி மட்டும் - கிரேக்கிற்கு பாவ மன்னிப்பு கடவுளிடமிருந்தோ அல்லது, அந்த ஊர் மக்களிடமிருந்து கிடைக்குமோ இல்லையோ, அடிபட்டுத் துன்புறுத்தப்பட்ட அந்த குழந்தையிடமிருந்து கிடைக்கிறது. தன்னைக் காக்கத் தவித்து ஆனால் இயலாமையால் ஒன்றும் செய்ய முடியாத கிரேக்தான் அந்தக் குழந்தையின் முன் கடவுளின் வழியாகத் தோன்றுகிறான். நெஞ்சை நெகிழவைக்கும் காட்சி இது.

இந்தப் படம் கார்பெட்டுக்குக் கீழே கடாசப்பட்டுள்ள பல கேள்விகளை முகத்திற்கு முன் கொண்டுவருகிறது.

[written first in http://groups.yahoo.com/group/RayarKaapiKlub/message/9137]

விமானத்தில் உணவு

லண்டனில் மூன்று நாட்களுக்குப் பின்னர் சென்னைக்கு மறுபடி பயணம். மீண்டும் துபாய் வழியாக, மும்பை வந்து, பின்னர் அங்கிருந்து சென்னைக்கு.

துபாய் விமான நிலையத்துக்கு வந்தவுடன் நேராக எமிரேட்ஸ் ஆதரவில் "இலவச உணவு" கிடைக்குமா, என்று விசாரித்துப் பார்த்தால், "கிடையாது, நான்கு மணிநேரமாவது விமானநிலையத்தில் இருக்குமாறு இருந்தால்தான் அது" என்று பதில்.

பின்னர் அங்கிருந்து காசுக்கு விற்கும் கடையைத் தேடி ஒரு நடை, அதிலும் மெக்டானல்ட்ஸ் போன்றவற்றை விலக்கி, ஒரு இந்திய உணவுக்கடை கிடைத்தது. இந்திய உணவு என்றால் பெரும்பாலும் கிடைப்பது வடக்கில் இருக்கும் ரொட்டி, கறி வகைகளே. யாருக்காவது இட்லியும், உப்புமாவும் விற்கத் தோணாதோ? இரண்டு 'நான் ரொட்டி', கூட உருளைக் கறியும், கதம்பமாக ஒரு காய்கறிக்கூட்டும். வயிறு நிரம்பியது. இப்பொழுதெல்லாம் விமானத்தில் கிடைக்கும் உணவை சாப்பிடத் துளிக்கூடப் பிடிக்கவில்லை. இந்தியக் காய்கறி உணவு என்று சொல்லி அவர்கள் தருவது வாய்க்குள் வைக்க முடிவதில்லை. இதுவரை கிட்டத்தட்ட 50க்கும் மேற்பட்ட பயணங்கள் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்றிருப்பேன். விரும்பி சாப்பிடுவதுமாதிரி இதுவரை ஒருமுறை கூட இருந்ததில்லை.

உள்நாட்டுப் பயணங்களும் இது மாதிரியே. ஜெட் ஏர்வேய்ஸ் விமானத்தில் கொடுப்பதும் காய்ந்து வறண்டு போன எதோ ஒன்று. இந்தியன் ஏர்லைன்ஸ் உணவு தேவலாம். இத்தனைக்கும் இந்த விமானங்களுக்கு உணவு தருவது 5 நட்சத்திர அந்தஸ்து பெற்ற நிறுவனங்களாகும்! இதற்கு பதில், பேசாமல் சரவணபவனில் வாங்கித் தரலாமே?

லண்டனில் தங்கியதில், நான்கு நாட்களில் இரண்டில் ஓர் இந்திய உணவு விடுதியில் ஒட்டியாகி விட்டது. அதுவும் வடக்கிந்திய பஞ்சாபி உணவுதான். பேட்டர்ஸி என்னும் இடத்தில் ஒரு தென்னிந்திய உணவு விடுதிக்கு வழக்கமாகப் போவேன் (நேரம் இருந்தால்). இம்முறை முடியவில்லை. தமிழகத்து அம்மாமி ஒருவர் நடத்தும் உணவு விடுதி இது. நல்ல சாற்றமுது, கடைசியில் தயிர்சாதமும், சில சமயம் நெல்லிக்காய் ஊருகாயும் கூடக் கிடைக்கும். கொரமாண்டல் என்று பெயர். (சோழமண்டலத்தின் திரிபு). பறப்பன, ஊர்வன, நடப்பன போன்றவையும் கிடைக்கும். நமக்கு அதெல்லாம் ஒத்து வராது.

1996ஆலிருந்து இங்கிலாந்து சென்று வருகிறேன். ஆனால் போனமுறை (மார்ச் 2003) லண்டன் சென்றிருந்தபோது முதல்முறையாக இங்கிலாந்து நண்பர் ஒருவர் என்னை சௌளத்தால் அழைத்துச் சென்றார். பின்னர் தனியாக ஒரு சனிக்கிழமை அங்கு மீண்டும் சென்றேன். கடைத்தெருவெங்கும் நிதானமாக நடந்து சுற்றிவிட்டு, ஒன்றும் வாங்காமல், எதோ ஒரு கடைக்குச் சென்று சுமாரான இந்திய உணவை வயிற்றுக்கு இட்டு, பின்னர் ஒரு புது அனுபவம் வேண்டி, ஹிந்தி சினிமா ஒன்று பார்க்கப் போனேன். குஷி என்று ஒரு படம். தமிழில் வந்ததை ஹிந்தியில் செய்துள்ளார்கள் என்று பின்னர் அறிந்து கொண்டேன். படு மட்டமான படம். ஒரே பேத்தல். இரண்டு குழந்தைகள் வீல்-வீல் என்று கத்திக்கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் பிறந்த உடனே 'சைட்' அடித்து விட்டு எங்கோ பிரிந்து, பின்னர் எப்படி ஒன்று சேர்கின்றனர் (வேறு என்ன?) என்பது கதையாம்.

போயும் போயும் லண்டன் வரை வந்து இந்தப் படத்தையா பார்க்க வேண்டும்.

ஆசிரியர், அரசு ஊழியர்களின் வேலை நிறுத்தம்

தமிழகத்தில் ஆசிரியர்களும், அரசு ஊழியர்களும் வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர். ஜெயலலிதா அரசு வேலை நிறுத்தப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளவர்களை ESMA சட்டத்தில் சிறையில் போட்டுள்ளது. இது கண்டிக்கத்தக்கது. Industrial action என்று சொல்லப்படும் வேலை நிறுத்தத்திற்கான உரிமை எல்லா ஜனநாயக நாடுகளிலும் தொழிலாளர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

சில மாதங்களுக்கு முன்னர் இங்கிலாந்தில் தீயணைப்புத் தொழிலாளர்கள் சம்பள உயர்வு கேட்டு வேலை நிறுத்தம் செய்தனர். அவர்களை யாரும் சிறையில் போடவில்லை. போன மாதம் ஃபிரான்ஸில் தொழிலாளர்கள் பென்ஷன் சீர்திருத்தத்தை எதிர்த்து வேலைநிறுத்தம் செய்தனர். அவர்களையும் யாரும் சிறையில் போடவில்லை.

ESMA போன்ற சட்டங்களை (POTAவையும்தான்) ஒட்டுமொத்தமாக தூர எறிய வேண்டும். அதைப் பயன்படுத்தும் அரசினையும் அரசியல்வாதிகளையும் தூர எறிய வேண்டும்.

காலத்தின் சரித்திரம்

ஸ்டீபன் ஹாக்கிங் எழுதிய "A brief history of Time - From the Big Bang to Black Holes" என்னும் படு சுவையான புத்தகத்தைப் படித்து முடித்தேன். இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கும் போது, இது இத்தனை சுலபமாக படிக்கக் கூடியது என்று எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. ஒரு வெகுஜன கதையாசிரியர் எழுதிய த்ரில்லர் நாவல் படிப்பது போல் இருந்தது. கையில் எடுத்தபின் அதைக் கீழே வைக்க முடியவில்லை. ஒரு கனமான இயற்பியல் உயர்-புத்தகம் எழுதியது மாதிரி இல்லை.

அப்படி என்னதான் எழுதியிருக்கிறார்?

நீண்ட விளக்கம் பின்னர். முக்கியமான கருத்துகள் மட்டும் இப்பொழுது.

• இந்தப் பிரபஞ்சம் (universe) எப்படி ஆரம்பித்தது? வேதாந்தம் இல்லை அய்யா! அறிவியல் மூலமாக விளக்குகிறார். "Big bang" என்று சொல்லப்படும் பெரும் வெடிப்பு (பெரும் சிதறல்?) நடந்திருக்குமா? அந்த விளக்கம் தேவையா என்றெல்லாம் விளக்குகிறார்.
• "Black hole" என்று சொல்லப்படும் கருந்துளை என்றால் என்ன என்று ஆராய்கிறார்.
• காலம் என்பது என்ன? அது எப்பொழுது ஆரம்பித்தது? (பிரபஞ்சம் ஆரம்பித்த போதுதான் காலமும் ஆரம்பித்தது என்பதை நன்கு விளக்குகிறார்.)
• மனிதன் என்னும் அறிவுடைய ஒரு உயிரினம் ஏன் உருவானது?
• அறிவியல்-புதினம் எழுதுவோருக்குப் பிடித்தமான "future-travel" அதாவது எதிர்காலம்-செல்லல் என்பது நடக்கக் கூடியதா? எதிர்காலத்தை கணிக்க முடியுமா? (எதிர்காலம்-செல்லல், எதிர்காலம்-சொல்லல், இரண்டுமே முடியாது என்கிறார் thermodynamics ஆதாரத்தில்).

இந்தப் புத்தகம் தமிழில் பொழிபெயர்க்கப் பட வேண்டும், அனைவரும் படிக்க வேண்டும், பள்ளிகளில் பாடமாகவும் வைக்கப்பட வேண்டும்.

இந்தப் பிரபஞ்சம் ஆரம்பமும் இல்லாதது, முடிவும் இல்லாதது, காலம் என்பது எப்பொழுதுமே இருந்த, இருந்து கொண்டிருக்கிற ஒன்று என்று சொல்லும் நம் வேதாந்த சிந்தனைகள், கடவுள் பற்றிய நம் இந்தியச் சிந்தனைகள் ஆகியவற்றை இதனுடன் சேர்த்துப் பார்க்க வேண்டும்.