Monday, August 04, 2014

கிராமம் முழுவதற்கும் சூரிய ஒளி மின்சாரம்

பிகார் மாநிலத்தில் தர்நாய் என்ற 450 வீடுகள் கொண்ட சிறு கிராமத்தில் உள்ள சுமார் 2,400 பேருக்கும் உதவும் வகையில் கிரீன்பீஸ் அமைப்பு 100 கிலோவாட் சக்தி கொண்ட ஒரு சூரிய ஒளி மின் அமைப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

இது தொடர்பான முழுத் தகவல் கிரீன்பீஸ் பத்திரிகைக் குறிப்பில் கிடைக்கிறது.

இதில் நிறையக் கேள்விகள் எனக்குத் தோன்றின. அவற்றையெல்லாம் கிரீன்பீஸ் இந்தியாவுக்கு எழுதிக் கேட்டிருந்தேன். கடந்த பத்து நாட்களாக அவர்களிடமிருந்து பதில் வரவில்லை. இத்தனைக்கும், பத்திரிகையாளர் தொடர்புகு என்று இரண்டு ஆட்கள் பெயரையும் மின்னஞ்சல் முகவரியையும் பத்திரிகைக் குறிப்பில் கொடுத்துள்ளனர்.

இது தமிழகத்துக்கு உபயோகமாகாது என்பதுதான் என் கருத்து. தர்நாய் போன்ற பல வட இந்திய கிராமங்களுக்கு அடுத்த இருபது ஆண்டுகளிலும் மின் இணைப்பு கிடைக்கப்போவதில்லை. எனவே, இந்தமாதிரியான சூரிய மின்சக்தி மைக்ரோ கிரிட் அவசியம். ஆனால் இரண்டு கோடி ரூபாய் முதலீடு என்றால் அரசினால் மட்டுமே முதலீடு செய்ய முடியும். தனியாருக்கு இதில் பிரேக் ஈவன் கிடைப்பது மிகவும் கடினம் என்று தோன்றுகிறது.

Tuesday, July 08, 2014

ரயில் நிலையங்களைப் பராமரிப்பது குறித்து

ரயில்களையும் ரயில் நிலையங்களையும் பராமரிப்பது அவ்வளவு கடினமான காரியம் அல்ல. இதற்குச் செலவும் அதிகம் பிடிக்காது. நம்முடைய மனநிலை மாறவேண்டும். அவ்வளவுதான்.

முதலில் எல்லா வண்டிகளிலும் கழிப்பறைகள் திறந்தவையாக இருக்கக்கூடாது. கழிவுகளை ஒன்று சேர்த்து, ஒரு டாங்கில் போய் விழுமாறு செய்து, இறுதி நிலையத்தில் அவற்றைத் தனி வண்டிகொண்டு அப்புறப்படுத்தினால் போதும். பெருநகரங்களில் கழிவுநீர் சுத்திகரிப்புக் கட்டமைப்புடன் பொருத்தி, கழிவுகளை வெளியேற்றலாம். சிறு நகரங்களில் அம்மாதிரியான கட்டமைப்பு வரும்வரையில் கழிவகற்றி வண்டிகள் கொண்டு அப்புறப்படுத்தலாம்.

எல்லா ரயில் நிலையங்களிலும் பணம் கொடுத்துப் பயன்படுத்தும் கழிப்பறைகளின் எண்ணிக்கையை அதிகப்படுத்தலாம். இந்திய மக்களுக்குக் கழிப்பறைகளைப் பயன்படுத்தத் தெரியாது. ஏனெனில் பெரும்பாலானோர் வீடுகளில் கழிப்பறைகளே கிடையாது. இருப்போர் வீட்டிலும் பலர் அதனைப் பயன்படுத்துவதில்லை என்று புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. பயன்படுத்துவோரில் பெரும்பாலானோர் அவற்றைச் சுத்தமாக வைத்துக்கொள்வதில்லை.

எனவே கழிப்பறைகளைக் கட்டிவைத்தாலே அவற்றை நம் மக்கள் சுத்தமாகப் பயன்படுத்துவார்கள் என்று நான் நம்பவில்லை. கட்டிவைப்பதுடன் நில்லாமல், அவற்றைப் பணியாளர்களைக் கொண்டு சுத்தப்படுத்திக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். என்றாவது ஒருநாள் மக்கள் கழிப்பறையைச் சுத்தமாகப் பயன்படுத்துவார்கள் என்ற நம்பிக்கையை நாம் இழந்துவிடக்கூடாது.

எச்சில் துப்புவது, கையில் உள்ள குப்பைகளைக் கீழே போடுவது, அகலப் பரப்பி உட்கார்ந்துகொண்டு புளியோதரையையும் பிரியாணியையும் பிரித்து, கீழெல்லாம் சிந்தி, சாப்பிட்டு, அங்கேயை கை கழுவி, வாய் கொப்பளித்து, ஏவ் என்று பெரும் ஏப்பம் விட்டு, அப்படியே ஒரு அழுக்குத் துண்டை விரித்து, சற்றே சாய்ந்து உறங்கும் மக்கள் நாம். தட்டுமுட்டுச் சாமான்கள் ஒரு பக்கம், உருகி ஓடும் பனிப்பாளத்திடையே மூக்கைத் தாக்கும் மீன்கூடைகள் ஒரு பக்கம், கட்டுக்கட்டாக வார மாத இதழ்கள் ஒரு பக்கம், சாக்கில் சுற்றிய இரு சக்கர மோட்டார் வாகனங்கள் ஒரு பக்கம், இன்னுமா இவற்றைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று நம்மை அதிசயிக்கவைக்கும் தகரப் பெட்டிகள் ஒரு பக்கம் என்று நம் ஊர் ரயில் நிலையங்களுக்கும் சுத்தத்துக்கும் ஒரு சம்பந்தமும் கிடையாதுதான். ஆனாலும் நம்பிக்கை இழக்காமல் தரையைக் கூட்டிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். துடைத்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். குப்பைக்கூடைகளை மேலும் அதிகப்படுத்தவேண்டும். கண்ணில் தென்படும் குப்பைகளையெல்லாம் சுகாதார ஊழியர்கள் தொடர்ந்து எடுத்துக் குப்பைக்கூடையில் போட்டுக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். அதைப் பார்த்து சில மக்களாவது வெட்கப்பட்டு, குப்பைகளைச் சரியான இடத்தில் போட நேரிடலாம்.

முதல் தேவை இதுதான். இதற்குச் செலவழித்ததுபோக, அடுத்து, கொஞ்சமாவது ரயில்களின் வேகத்தைக் கூட்டுவதற்குச் செலவழிக்கலாம். இதனால் ஏழை மக்களுக்கும் பலன், நடுத்தர வர்க்கத்தவருக்கும் பலன். வேகத்தைக் கூட்டினால் கட்டணத்தைக் கூட்டவேண்டும் என்று அவசியம் இல்லை. வேகத்தைக் கூட்டத் தடையாக இருப்பது எது என்பதைக் கண்டறிந்தால், பெரும்பாலும் அது ரயில்வே டிராக்கின் தரம் மற்றும் ஆளில்லா லெவல் கிராசிங் என்று இருக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன். இவற்றைச் சரி செய்தால் எரிபொருள் திறன் அதிகமாகி உண்மையில் செலவுகள் குறையும் என்பது என் கருத்து.

அதிவேக ரயில்களும் அவசியமே. சென்னையிலிருந்து பெங்களூரு, அங்கிருந்து மும்பை, அங்கிருந்து அகமதாபாத், அங்கிருந்து ஜெய்ப்பூர், அங்கிருந்து தில்லி, அங்கிருந்து லக்னோ, அங்கிருந்து போபால் என்று ஒவ்வொரு மாநிலத் தலைநகரத்தையும் இணைக்கும் அதிவேக ரயில்களால் நாட்டின் மக்கள் அனைவருமே பலன் பெறுவர். இந்த அதிவேக (நம்மூரில் அதிவேகம் என்றால் மணிக்கு 100 கிமீ, தடையில்லாமல் போனாலே போதும்!) ரயில் நெட்வொர்க்கை முழுதும் தனியார்மூலமே செய்வதுதான் சரியானது. என்னை விட்டால், ரயில் நிலையங்களையும்கூடத் தனியாரே செய்துவிடலாம் என்பேன். இந்த அதிவேக ரயில் நிலையங்கள் வழியாக எந்தத் தனியார் நிறுவனமும் ரயில்களை ஓட்டலாம். டிக்கெட் கட்டணத்தை நிர்ணயித்துக்கொள்ளலாம். கட் ரேட் சர்வீஸா, ஃபைவ் ஸ்டார் சர்வீஸா என்று அவர்களே தீர்மானித்துக்கொள்ளலாம்.

அரசு, இப்போது இருக்கும் ரயில்வேயின் தரத்தை எப்படி முன்னேற்றுவது, எப்படி ரயில் வண்டிகளின் எண்ணிக்கையைக் கூட்டுவது, எப்படி பாதுகாப்பை அதிகப்படுத்துவது, எப்படி சுகாதாரத்தை உயர்த்துவது என்பதில் கவனம் செலுத்தினாலே போதும்.

Wednesday, July 02, 2014

ஜெயமோகனின் மருத்துவம் குறித்த பதிவின் நீட்சியாக...

ஜெயமோகனின் பதிவை முதலில் படித்துவிடுங்கள்.

சில ஆண்டுகளுக்குமுன் என் தந்தைக்கும் இப்படியாகத்தான் மாரடைப்பு ஏற்பட்டது. அவரும் கடுமையான நீரிழிவு நோய்க்காரர். உணவுக் கட்டுப்பாடும் கிடையாது, மருந்து எடுத்துக்கொள்வதும் கிடையாது என்று தான் போனபோக்கில் நடந்துகொள்பவர்.

கடுமையான மாரடைப்பு வந்து ஒரு நாள் முழுதும் அல்லல்பட்டிருக்கிறார். ஆனால் என் பெற்றோர்கள் இருவரும் வாயுக் கோளாறு, பித்தம் என்றெல்லாம் வாய்க்கு வந்ததைச் சொல்லியபடி நாளைக் கழித்திருக்கிறார்கள். உணவு போகவில்லை. உயிரும் போகவில்லை. ஓரிரு நாள்கள் இப்படியே திண்டாடியபின், ஏதோ போலி மருத்துவரைப் போய்ப் பார்த்து, அவர் காளான் மாத்திரை என்று ஏதோ ஃப்ராட் சமாசாரத்தைத் தலையில் கட்டி, அதையும் சில நாட்கள் தின்று, நிலைமை மோசமாகிக்கொண்டேதான் இருந்திருக்கிறது.

நான் கடுமையான பணியிடையே இருந்ததால் என் பெற்றோர்கள் இருக்கும் ஊருக்குப் போக முடியவில்லை. ஆனால் ஏதோ ஆபத்து என்றும் இதனை என் பெற்றோர்களின் அரைகுறை மருத்துவப் புரிதலையும் அஷ்டசூர்ணம் போன்றவற்றையும் கொண்டு தீர்க்க முடியாது என்றும் எனக்குத் தோன்றியது. உடனடியாக அவர்களை சென்னை வரச் சொன்னேன். ஆனால் அப்படி உடனேயெல்லாம் அவர்கள் வரவில்லை. அஷ்டமி, நவமி என்றெல்லாம் நாள் பார்த்து மெதுவாகத்தான் சென்னை வந்துசேர்ந்தனர். வந்த அன்றே ஒரு மருத்துவரைப் போய்ப் பார்த்தோம். அவர் சில டெஸ்டுகளை எழுதித் தந்தார். அதில் ஒன்று டிரெட்மில் டெஸ்ட்! என் தந்தை டிரெட்மில்லில் ஏறிய உடனேயே அவருடைய உயிர் போயிருக்கவேண்டும். ஆனால் ஆயுசு கெட்டி. நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த அவரை டிரெட்மில்லிலிருந்து காப்பாற்றி மீண்டும் வீட்டுக்கு அழைத்துவந்தேன்.

அப்போதுதான் எதிர்வீட்டிலேயே இருக்கும் டாக்டர் ஒரு இதயநோய் நிபுணர் என்று தெரியவந்தது. அவர் என் தந்தையைப் பார்த்த உடனேயே, அவருக்கு ஒரு மாதத்துக்குமுன் வந்தது ஹார்ட் அட்டாக்தான் என்று சொல்லிவிட்டார். உடனேயே அவர் பணியில் இருந்த ராமச்சந்திரா மருத்துவமனையில் சேர்க்கச் சொன்னார். என் தந்தை விடவில்லை. மீண்டும் நாள், நட்சத்திரம் பார்த்து ஒரு வாரம் கழித்துத்தான் சேர்ந்தார். ஆஞ்சியோகிராம் எடுத்துப் பார்த்ததில் ஏகப்பட்ட இடங்களில் அடைப்பு.

எதிர்வீட்டு டாக்டரின் வழிகாட்டுதலில் அப்போலோ மருத்துவமனையில் சேர்த்து, அனுபவம் வாய்ந்த ஓர் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் 7 மணி நேரம் ஆபரேஷன் செய்து 7-8 இடங்களில் கிராஃப்டிங் செய்தபின் இன்றும் உயிரோடு இருக்கிறார் என் தந்தை. அதன்பின் வேறு சில உடல் பாகங்களில் பிரச்னைகள், அறுவை சிகிச்சை, மருந்துகள் என்றெல்லாம் ஆனாலும் இந்த மாரடைப்பை மட்டும் என்னால் மறக்கவே முடியாது. எவ்வளவுதான் படித்திருந்தாலும் பித்தம், கபம், வாய்வு, அஷ்டசூரணம் என்று சொல்லிக்கொண்டு, அதையும் பெரும்பாலும் தானே வீட்டில் செய்துகொள்வது, கூடவே ஜாதகம், நாள், நட்சத்திரம் என்று முற்றுமுழுதான மூடநம்பிக்கைகளை வைத்துக்கொண்டிருப்போரை என்னதான் செய்ய முடியும்?

Friday, June 27, 2014

கணிதம் பற்றிய வலைப்பதிவு

சில ஆண்டுகளுக்குமுன் கணிதம் தொடர்பாக ஒரு பதிவு ஆரம்பித்தேன். அதில் நான் எழுத விரும்பியது வேறு. எளிதாக தமிழில் கணிதத்தைச் சொல்லித் தருவதற்காக என்று ஆரம்பித்தேன். ஆனால் அதனை எப்படி முன்னெடுத்துச் செல்வதென்று தெரியவில்லை. வேறு திசைகளில் ஆர்வம் சென்றதால் சில பதிவுகளோடு விட்டுவிட்டேன். முதலில் கணிதக் குறியீடுகளைப் பதிவில் எழுதுவதற்கே சிரமப்படவேண்டியிருந்தது. MathML என்ற மொழியைப் பயன்படுத்தியிருந்தேன். பிறகு வேர்ட்பிரஸ் பதிவுகளில் இதற்கான வசதி இருந்ததால் என் பதிவுகளை அங்கு மாற்றினேன்.

இப்போது ஒரு தெளிவு ஏற்பட்டுள்ளது. என் மகள் இந்த ஆண்டு பத்தாம் வகுப்பு வந்திருக்கிறாள். சி.பி.எஸ்.இ பாடத்திட்டத்தில் படிக்கிறாள். அவளுக்குக் கணிதம் கற்பிக்கும்போது தோன்றக்கூடிய சில விஷயங்களைப் பற்றி இப்போதைக்கு எழுதப்போகிறேன். அதன்பின் எப்படியும் மாறலாம். பார்ப்போம்.

முதல் பதிவு - முக்கோணவியல் குறித்தது. இங்கே கிடைக்கும்.


Tuesday, June 17, 2014

“எங்களுக்கு இந்திதான் வேண்டும்!” - தமிழர்கள் ஆர்வம்

என்.டி.டி.வியில் இப்படி ஒரு “சிறப்பு” செய்தி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. அதில் பேசும் சிலர் எப்படியாவது தமிழ் படிப்பதிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ளவேண்டும் என்று பேசுகிறார்களே ஒழிய, இந்தி கற்றுக்கொள்வதால் உண்மையிலேயே ஏதேனும் நன்மை இருக்கிறது என்று உணர்ந்து பேசுவதுபோல் தெரியவில்லை. ஓரிரு திறமைசாலிகள், “லோக்கல் லாங்குவேஜும்” முக்கியம் என்கிறார்கள். ஆனால் அதை வீட்டிலேயே தெரிந்துகொண்டுவிடலாமாம். அதற்கு எதற்குப் பள்ளிக்கூடம் என்று கேட்கிறார்கள்.

தமிழ் மீடியம் படிப்பு என்பதை இன்று தமிழர்களுக்கு விற்பது மிக மிகக் கடினம். தாய்மொழியில் படித்தால்தான் நன்றாகப் புரியும் என்றெல்லாம் மக்களிடம் பேசப்போனால் உடனே ‘உன் மகன்/ள் எந்த வழியில் படிக்கிறான்/ள்?’ என்று கேள்வி கேட்பார்கள். என் மகள் சி.பி.எஸ்.இ பள்ளி ஒன்றில் ஆங்கில வழியில் படிக்கிறாள். ஆனால் தமிழ்தான் இரண்டாவது மொழி. அந்தப் பள்ளியில் சமஸ்கிருதம், இந்தி போன்ற பல ஆப்ஷன்கள் உள்ளன. மூன்றாவது மொழியாக (எட்டாம் வகுப்புவரை) இந்தி படித்தாள்.

குறைந்தபட்சம் தமிழை ஒரு பாடமாகவாவது படித்தாகவேண்டும் என்ற எண்ணம் இன்று நகரங்களில் வசிக்கும் உயர்மட்டத்தவர்களிடையே இல்லாமல் போய்விட்டது. வீடுகளில் ஆங்கிலம்தான் பேச்சு மொழி.

அப்படி இவர்கள் படிக்கும் இரண்டாம் மொழியான இந்தி, சமஸ்கிருதம், பிரெஞ்சு, ஜெர்மன் போன்றவற்றில் இந்த மாணவர்கள் எப்படிப்பட்ட உயர் நிலையை அடைந்திருக்கிறார்கள் என்றால் பெரும்பாலும் குப்பையாகத்தான் இருக்கும். உலகமயச் சூழலில் உலகை வெல்ல இன்னொரு மொழியைக் கற்பது மிக முக்கியமானது என்பதுபோல் இவர்கள் பேசினாலும், 12-ம் வகுப்புக்குப் பிறகு அதற்கான எந்தச் சிறப்பு முயற்சியையும் இவர்கள் எடுப்பதில்லை என்பதிலிருந்தே இவர்களுடைய குட்டு வெளிப்பட்டுவிடுகிறது. நீங்கள் படிக்கப்போவது பெரும்பாலும் பொறியியல். அங்கே உங்களுக்கு ஆங்கிலம்கூட அதிகம் சொல்லிக்கொடுக்கப்படுவதில்லை! ஆக, சும்மா எதையாவது சொல்லி, தமிழ்ப் படிப்பிலிருந்து ஓடிவிடுவதுதான் நோக்கம்.

இதற்குத் தமிழாசிரியர் பெருந்தகைகளும் ஒரு காரணம் என்பதை இங்கு நாம் குறிப்பிடவேண்டும். சமஸ்கிருதம் தொடங்கி பிரெஞ்சுவரை எளிமையான பாடங்கள் இருக்க, சமச்சீர் கல்வியின் தமிழ்ப் பாடம் மட்டும் வறண்டுபோன மொழியில் இருக்கிறது. அதன் தரமும் பிற மொழிப் பாடங்களைவிட அதிகம். தமிழின் தொன்மையான இலக்கியங்கள்கூட இருந்துவிட்டுப் போகலாம்; அவற்றைச் சுவையாகச் சொல்லித்தர முடியும். ஆனால் மிகக் கொடூரமான இலக்கணப் பாடங்கள்! எட்டுவிதமான பொருள்கோள்கள் யாவை, தகுந்த எடுத்துக்காட்டுகளுடன் விளக்குக! இவையெல்லாம் தேவையே இல்லை. அடிப்படையான திறன்களைப் பயிற்றுவிக்கும் பாடமுறையாக இல்லை.

இப்போதிருக்கும் பாடத்திட்டத்தைத் தொடருங்கள்... தமிழ்நாட்டில் ஒருவர்கூடத் தமிழ்ப் பாடத்தை விருப்பத்துடன் ஒரு பாடமாக எடுத்துப் படிக்க மாட்டார். சட்டம் இயற்றி மிரட்டித்தான் அவரைப் படிக்க வைக்க முடியும். ஒரு கட்டத்தில் நீதிமன்றம்கூட அவருக்கு ஆதரவாகப் போவதற்கு வாய்ப்பு உண்டு.

***

தமிழைக் கட்டாயமாக ஒரு பாடமாகப் படிக்கவேண்டும் என்ற தமிழக அரசின் சட்டத்தை நான் முழுவதுமாக ஆதரிக்கிறேன். ஆனால் அத்துடன் தமிழ்ப் பாடத்திட்டத்தை உடனடியாக மறுபரிசீலனை செய்யவேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் வைக்கிறேன்.

மேலும் ஆங்கிலம், தமிழ் இரண்டுக்கும் ஒவ்வொரு வகுப்புக்கும் இரண்டிரண்டு பாடத்திட்டங்கள் தேவை. ஆங்கில வழியில் படிப்பவருக்கான ஆங்கிலப் பாடம் சற்றே உயர் நிலையிலும் தமிழ் வழியில் படிப்பவருக்கான ஆங்கிலப் பாடம் சற்றே தாழ் நிலையிலும் இருக்கவேண்டும். அதேபோலத்தான் தமிழ்ப் பாடமும். எனவே எட்டாம் வகுப்பு என்றால், ஆங்கிலம்-உயர், ஆங்கிலம்-தாழ், தமிழ்-உயர், தமிழ்-தாழ் என்று நான்கு வெவ்வேறு பாடத்திட்டங்கள் வேண்டும். பரீட்சையின் கடுமையும் அவ்வாறே மாறவேண்டும்.

இவற்றுடன்கூட மும்மொழித் திட்டத்தையும் நடைமுறைப்படுத்தவேண்டும். மூன்றாவது மொழியாக, மலையாளம், தெலுங்கு, கன்னடம், இந்தி, உருது, சமஸ்கிருதம், சீனம், ஜப்பானியம், ஜெர்மன், பிரெஞ்சு, ஸ்பானிஷ் ஆகியவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றைப் படிக்கவேண்டும் என்று சொல்லலாம். மூன்றாம் வகுப்பில் தொடங்கி பத்தாம் வகுப்பு வரை இந்த மூன்றாவது மொழியும் இருக்கவேண்டும். இதன் தரம் மேலே சொல்லப்பட்ட தமிழ், ஆங்கிலம் இரண்டையும்விடக் குறைவானதாக இருக்கவேண்டும்.

***

தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொள்ளாதவர்கள் என்ன செய்வது?

தமிழ் படிக்கப் பிடிக்கவில்லை அல்லது விருப்பமில்லை என்றால் சி.பி.எஸ்.இ பள்ளிகளில் சேர்ந்துகொள்ளுங்கள்.

உருது படிக்க விரும்பினால் அல்லது சமஸ்கிருதம் படிக்க விரும்பினால் என்ன செய்வது? அதனை மூன்றாவது மொழியாக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

இந்தி, சமஸ்கிருதம் இரண்டையும் படிக்க விரும்பினால்? ஒன்றைப் பள்ளியிலும் மற்றொன்றை இந்தி பிரசார் சபா, சமஸ்கிருத பாரதி போன்றவற்றில் சேர்ந்தும் படித்துக்கொள்ளுங்கள்.

***

தமிழை ஒரு பாடமாகவாவது கட்டாயமாகப் படிக்கவேண்டும் என்று சட்டம் இயற்ற தமிழக அரசுக்கு அதிகாரம் உள்ளதா? தனி நபர் உரிமையில் தலையிடுவதாக ஆகாதா?

நீதிமன்றம்தான் இதற்குப் பதில் சொல்லவேண்டும். ஆனால் எனக்குத் தெரிந்தவரை, தமிழக அரசுக்கு இப்படிப்பட்ட சட்டத்தை இயற்றுவதற்கு அதிகாரம் உள்ளது. தமிழ் நாட்டில் பலருக்கு ஆங்கிலம் படிக்கப் பிடிப்பதில்லை. மாறாக மலையாளம் படித்தால் அதில் எளிதாகத் தேர்ச்சி பெறலாம் என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களை விட்டுவிடுகிறோமா? கிடையாதே? அவர்கள் ஆங்கிலத்தைக் கட்டாயமாகப் படித்துத் தேர்ச்சி பெற்றே ஆகவேண்டும் என்கிறோம் அல்லவா? அதேபோலத்தான் தமிழும் மற்றொரு கட்டாயப் பாடம்.

ஒருவர், தான் ஆங்கில வழியில் படிக்க விரும்பவில்லை, ஃபிரெஞ்சு வழியில் படிக்கிறேன் என்று சொல்வார். இன்னொருவர் முழுக்க முழுக்க சீன மொழிவாயிலாகவே படிப்பேன் என்பார். இவற்றை நாம் அனுமதிக்கிறோமா? இல்லையே?  தன்கீழ், தமிழ் வழியாக அல்லது ஆங்கில வழியாக மட்டுமே படிக்க முடியும் என்கிறது தமிழக அரசு. அதே அதிகாரத்தின்கீழ், தமிழையும் ஆங்கிலத்தையும் கட்டாயப் பாடங்களாகப் படித்தே தீரவேண்டும் என்று சொல்லவும் அரசுக்கு உரிமை உள்ளது.

தமிழே படிக்காமல் 12-ம் வகுப்பைத் தாண்ட, சி.பி.எஸ்.இ, ஐ.சி.எஸ்.இ போன்ற பிற போர்டுகள் இருக்கவே இருக்கின்றன.