திருவண்ணாமலையில் இன்று

இன்று திருவண்ணாமலை SKP பொறியியல் கல்லூரியில் ஆசிரியர்களுடன் ஒரு பயிலரங்கு நிகழ்ச்சியில் இருக்கிறேன். கூட எங்கள் அலுவலகத்தின் நாகராஜனும் ராஜபாண்டியனும் இருக்கிறார்கள்.

ஈழத்தமிழர் நினைவாக - சென்னை மரீனா

26 ஜூன் 2011 அன்று ‘நாம் தமிழர்’ இயக்கத்தின் சார்பில் சென்னை மரீனா கடற்கரையில் கண்ணகி சிலைக்குப் பின்புறம், இலங்கைத் தமிழர்களுக்காக மெழுகுவர்த்தி ஏந்தும் நிகழ்வு நடைபெற்றது. சில படங்கள் இங்கே:

பெரும்பாலான கோஷங்கள் ‘பிரபாகரன் இறந்தார் என்பதை நம்பமாட்டோம்’ என்றன. ‘மறக்கமாட்டோம் மறக்கமாட்டோம், ஈழப் படுகொலையை மறக்கமாட்டோம்’ என்றன சில. ஐந்தாம் ஈழப்போர் நடக்கும், அதில் ஈழத்தைப் பெறுவோம் என்று சில கோஷங்கள். இந்தியாவையும் மன்மோகன் சிங்கையும் திட்டும் கோஷங்கள் சில. ராஜபக்ஷேவைத் தூக்கில் போடச் சொல்லி சில கோஷங்கள்.

ஓரிடத்தில் ஒருவர், சிங்களவர்கள் வெறும் 1.5 கோடி பேர்தான், தமிழ்நாட்டில் 7.5 கோடி தமிழர்கள் இருக்கின்றனர் என்றார். சிங்களப் பேரினவாதத்தை எதிர்க்கும்போதே மற்றொரு பேரினவாதத்தைத் தாண் பேசுவதை அவர் புரிந்துகொண்டாரா இல்லையா என்று தெரியவில்லை.

கண் பார்வை இல்லாத ஒருவர் கையில் தட்டி ஒன்றை ஏந்தி வந்திருந்தார். ஓரிருவர் ஊன்றுகோல் துணையுடன் வந்திருந்தனர்.

எங்கு பார்த்தாலும் ‘நாம் தமிழர்’ புலிக்கொடி பொறித்த வாகனங்கள் இருந்தன. காவலர்கள் அதிகம் இல்லை. அவர்கள் எந்தவிதப் பிரச்னையையும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பது புரிந்தது.

ஒரு கட்டத்துக்குப் பிறகு சிறு சிறு கூட்டமாக, வட்டமாகக் கூடி கோஷங்கள் சொல்லியபடி இருந்தனர். மழை அவர்களைக் கலைத்துவிட்டது.

நிறைய ஊடக நண்பர்களைப் பார்த்தேன். நாளை பத்திரிகைகளில் நிறையப் படங்கள் வரும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். தொலைக்காட்சியிலும்தான்.

நான் எம்.ஏ (வைணவம்) படிக்கப்போகிறேன்

வீட்டில், வரலாறு தொடர்பான நிறையப் புத்தகங்களை வைத்துப் படித்துக்கொண்டிருந்ததால், நான் ஏன் எம்.ஏ (வரலாறு) தொலைநிலைக் கல்வி வழியாகப் படிக்கக்கூடாது என்று மனைவி தூண்டினார். சரி, செய்துதான் பார்ப்போமே என்று போதாத ஆசை வந்துவிட்டது.

சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தின் விண்ணப்பப் படிவம் அடங்கிய புத்தகம் ஒன்றை வாங்கிவரச்செய்தேன். ஆனால் அதில் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. எம்.ஏ (வரலாறு) படிக்கவேண்டும் என்றால் இளநிலையில் பி.ஏ, பி.காம், பி.எஸ்சி பட்டம் இருக்கவேண்டுமாம். பி.ஈ அல்லது பி.டெக் இருந்தால் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்களாம். அதாவது சென்னைப் பல்கலைக்கழக விதிகளின்படி, பி.எஸ்சி இயல்பியல் படித்த ஒருவருக்கு எம்.ஏ வரலாறு படிக்கத் தகுதி உள்ளது; ஆனால் பி.டெக் மெக்கானிகல் எஞ்சினியரிங் படித்த ஒருவருக்கு அதற்கான தகுதி இல்லை.

இன்று சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்துக்கு தொலைபேசி மூலம் தொடர்புகொண்டு, இது உண்மைதானா என்று கேட்க முடிவு செய்தேன். முதலில் பேராசிரியர் ஜெயதேவனைத் தொடர்புகொண்டேன். அவர் தொலைநிலைக் கல்வி இயக்குனர் ராஜ்மோகனுடைய எண்ணைக் கொடுத்தார். அவரிடம் பேசியபோது அவர் பி.ஆர்.ஓவிடம் பேசுங்கள் என்றார். பி.ஆர்.ஓ என்னை Eligibility Department-ஐத் தொடர்புகொள்ளச் சொன்னார். அங்கு போனை எடுத்தவர், தெளிவாக, முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார். ‘நீங்கள் ஏன் எம்.பி.ஏ அல்லது எம்.ஏ பொலிடிகல் சயன்ஸ் படிக்கக்கூடாது?’ என்று பதிலுக்குக் கேட்டார்.

கொஞ்சம் தேடிப் பார்த்ததில், எம்.ஏ (வைணவம்) படிப்பதற்கு இளநிலையில் எந்த ஒரு டிகிரி இருந்தாலும் போதும் என்று இருந்தது. சரி, நம்முடைய வைணவ வேர்களைப் பற்றி ஆராயத்தான் எம்பெருமான் இந்தத் திருவிளையாடலைப் புரிந்திருக்கிறான் என்று நினைத்துக்கொண்டு அந்த நபரிடம் நான் எம்.ஏ வைணவம்-தான் படிக்கப்போகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டேன்.

ஆகவே, மக்களே, நான் எம்.ஏ வைணவம் படிக்கப்போகிறேன். அதற்கான புத்தகங்களைப் படிக்க ஆரம்பிக்கும்போது என் வலைப்பதிவிலும் நிறைய வைணவக் கட்டுரைகள் வரும். வரலாறு படித்து, அதனை வலைப்பதிவில் எழுதலாம் என்றுதான் நான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். என்னை வேறு வழியில் திசை திருப்பி, உங்களை இக்கட்டில் மாட்டிவிட்ட பழி முழுதும் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தையே சாரும்.

லோக்பால் மசோதா

அரசியல்வாதிகளுக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கும் நாட்டை முன்னேற்றுவதில் எந்த ஆர்வமும் இல்லை என்று சொல்வது எதிர்மறைவாதம். அதனால் நமக்கு எந்த நன்மையும் ஏற்படப்போவதில்லை.

ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் பலரும் ஊழலால் பயன் அடைகிறார்கள். ஊழலாக இல்லாவிட்டாலும் அதிகார துஷ்பிரயோகத்தால் தனக்கு வேண்டியதைச் சாதித்துக்கொள்ள இவர்களில் பலர் தயங்குவதில்லை. ஆனாலும் நமக்கு ஆட்சியாளர்கள் தேவையாக இருக்கிறார்கள். இருக்கும் சில கட்சிகளுக்குள்ளாக எதையாவது ஒன்றை ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை நாம் தேர்ந்தெடுத்துதான் ஆகவேண்டியுள்ளது.

அதிகாரவர்க்கமே உருவாக்கியுள்ள மாநில லஞ்ச ஒழிப்புத்துறை, மத்திய புலனாய்வுப் பிரிவு போன்றவையெல்லாம் அவ்வளவு திருப்திகரமாக இல்லை. மாநில அளவில், 20,000 ரூபாய் லஞ்சம் வாங்கிய தாசில்தாரைத்தான் இவர்களால் பொறி வைத்துப் பிடிக்கமுடிந்திருக்கிறது. மத்திய அளவில் அவ்வப்போது கேதன் தேசாய் போன்ற மருத்துவ கவுன்சில் தலைவர் மாட்டியுள்ளார். கடுமையான அரசியல் நெருக்கடி காரணமாக கல்மாடி, இராசா, கனிமொழி போன்றோர் சிக்கியுள்ளனர். ஆனால் பொதுவாக, ஊழல் என்பது இதையெல்லாம் தாண்டி பலமடங்கு நடந்துவருகிறது என்று நம் எல்லோருக்குமே ஓர் எண்ணம் உள்ளது. சாட்சிகளும் நிரூபணமும் தண்டனைகளும்தான் வேண்டிய அளவு நடைபெறுவதில்லை.

இந்நிலையில், அரசியல்வாதிகளின் ஊழலுக்கு எதிரான போராட்டத்தை எப்படி முன்னெடுத்துச் செல்வது என்று மக்களுக்குச் சரியாகத் தெரிவதில்லை. எதிர்க்கட்சிகள் தங்கள் ஆதாயத்துக்காக மட்டும்தான் ஊழல் புகார்களை முன்னெடுக்கின்றன. தாங்கள் ஆட்சியைப் பிடித்ததும் அதே ஊழலைத்தான் இவர்களும் செய்கிறார்கள். எனவே வலுவான எதிர்ப்பு என்பது சிவில் சொசைட்டி என்ற குடிமைச் சமூக அமைப்புகளிடம் இருந்துதான் வரவேண்டியிருக்கிறது.

இப்படித்தான் அண்ணா ஹஸாரேயும் பாபா ராம்தேவும் முன்னுக்கு வந்திருக்கிறார்கள்.

தனிப்பட்ட முறையில் அவர்களை நமக்குப் பிடிக்காமல் இருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் மக்களை வாட்டியிருக்கும் ஒரு பிரச்னையை அழகான முறையில் முன்னெடுத்து வைத்துள்ளனர். அதன் விளைவாக முன்வைக்கப்பட்டதே லோக்பால் மசோதாவுக்கான வரைவு.

மத்திய அரசும் ஓரளவுக்கு இறங்கிவந்து அண்ணா ஹஸாரேவையும் அவரது ஆதரவாளர்களையும் சட்ட வரைவை உருவாக்கும் குழுவில் சேர்த்துக்கொண்டது. ஆனால் ஹஸாரே அணி, இதற்குப்பின் நடந்துகொண்ட முறை சரியானதாகத் தோன்றவில்லை.

ஒரு சமரசம் ஏற்படவேண்டும் என்றால் இரு தரப்பும் கொஞ்சம் இறங்கிவரவேண்டும். ஹஸாரே அணிக்கு நாடு முழுவதும் முழுமையான ஆதரவு இல்லை. நாட்டில் பலருக்கு அவரும் அவர் பின் நிற்கும் பலரும் யார் என்றே தெரியாது. நாளையே அரசையோ அல்லது அரசியல்வாதிகளையோ (நாடாளுமன்றம்) எதிர்த்துப் போராடவேண்டுமென்றால் அதற்கான செயல்திட்டம் கிடையாது. போராட்டத்தை நடத்துவதற்கான அமைப்பும் கிடையாது.

முன்னேற்றம் என்பதே எதிர்-இருமை காரணமாக ஏற்படும் முரணியக்கம்தான். அரசு ஒரு தரப்பை முன்வைக்கிறது. அதை மறுத்து ஹஸாரே அணியினர் ஒரு தரப்பை முன்வைக்கிறார்கள். இந்த இரண்டு தரப்புகளும் மோதுகின்றன. முரண் இயக்கம் காரணமாக உந்தப்பட்டு ஏதோ ஓரிடத்தில் சென்று நிற்கின்றன. அப்படிப்பட்ட நிலை, எப்படியும் முந்தைய நிலைக்குச் சற்று மேலானதாகத்தான் இருக்கவேண்டும். அதை முதலில் அடைவதுதான் முக்கியம். அதன்பின், அடுத்த போராட்டத்துக்குத் தயாராகவேண்டும்.

ஆனால் அதை விடுத்து, நான் என் பிடியிலிருந்து விலகவே மாட்டேன் என்று சொல்வது எதிராளியை அவமதித்து, அவரது நிலையை இறுகச் செய்வதற்கான வழியாகும். அரசுடன் பேரம் பேசுவது என்றாலே ஊழல் செய்யும் பலரும் இருக்கும் ஓர் அமைப்புடன் பேரம் செய்வதற்கு இணையானதுதான். இது அரசியல்வாதிகளுக்கும் தெரியாததா என்ன? அப்படி இருக்கும்போது ஹஸாரே அண்ட் கோ கேட்கும் எல்லாவற்றையும் விட்டுத்தர அவர்கள் விரும்புவார்களா என்ன? எனவே அவர்கள் கொடுப்பதுவரை வாங்கிக்கொண்டு அதைக்கொண்டே அவர்களை நெருக்கும் அடுத்தகட்டப் போராட்டத்தில் இறங்கவேண்டும்.

இப்படிப்பட்ட அரசியல்வாதிகளின் ஆதரவுடன்தானே மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரம் நடைமுறைக்கு வந்தது? வலுவான, நடுநிலையான மத்திய தேர்தல் ஆணையம் செயல்பாட்டில் இருக்கிறது? மத்திய கணக்காயர் (Accountant General) என்பவர் நாளுக்கு நாள் அரசின், அமைச்சர்களின் செயல்பாட்டில் உள்ள குறைபாடுகளைப் பட்டியல் இட்டுக்கொண்டுதானே இருக்கிறார்? சிபிஐ என்னதான் அரசின் கைப்பாவையாக இருந்தாலும் ஏதோ சில செயல்களைச் செய்துகொண்டுதானே இருக்கிறது? அதேபோல சிறு சிறு காலடிகளை எடுத்துவைத்து நாம் முன்னேறிக்கொண்டுதான் போகப்போகிறோம்.

ஆனால் சிலருக்கு, தங்கள் வாழ்நாளுக்குள்ளாகவே மாற்றம் வந்துவிடவேண்டும் என்ற அவசரம் இருக்கிறது. ஜெயபிரகாஷ் நாராயணை அதிரடிப் போராட்டத்தில் இறக்கியது இந்த விரக்திதான். இந்த விரக்திதான் அண்ணா ஹஸாரே போன்றவர்களை உடனடி மாற்றம் வேண்டும் என்பதில் கொண்டுவந்து விட்டிருக்கிறது. இப்படிப் பிடித்து நெருக்கியதால்தான் நெருக்கடி நிலையைக் கொண்டுவந்தாகவேண்டும் என்று இந்திரா காந்திக்கு சித்தார்த் சங்கர் ரே போன்ற தீய சக்திகள் ஆலோசனை அளித்தனர். இப்படிப் பிடித்து நெருக்குவதால் நாளை மன்மோகன் சிங்கோ சோனியா காந்தியோ அதே மாதிரியான அடக்குமுறையைக் கட்டவிழ்த்துவிட முடியும் என்று தோன்றவில்லை. ஆனால் செய்ய நினைக்கும் கொஞ்சநஞ்ச சீர்திருத்தங்களையும் செய்யாமல் போகலாம். பாஜக ஒன்றும் ஒழுங்கல்ல. அவர்களும் அண்ணா ஹஸாரே விரும்பியதைச் செயல்படுத்துவார்கள் என்று நாம் எதிர்பார்க்கவே முடியாது. ஆட்சி மாற்றத்தால் பயன் இருக்கும் என்றும் தோன்றவில்லை.

எனவே கிடைத்தவரை இப்போதைக்குப் போதும் என்று ஏற்றுக்கொண்டு சட்டத்தை நாடாளுமன்றத்தில் கொண்டுவர ஹஸாரே அண்ட் கோ உழைக்கவேண்டும். அது வந்தவுடனேயே அதனை நடைமுறைப்படுத்துவதில் தங்கள் உழைப்பைச் செலுத்தவேண்டும். அதற்கு அடுத்தகட்டமாக அதனை எப்படி மேலும் மெருகேற்றுவது என்று பாடுபடவேண்டும்.

*

ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக அப்படியெல்லாம் நடக்கப்போவதில்லை என்று தோன்றுகிறது. மகளிருக்கான இட ஒதுக்கீட்டு மசோதாவைப் போலவே இதுவும் குப்பைக்கூடைக்குத்தான் போகப்போகிறது என்று தோன்றுகிறது. அப்படியானால் அண்ணா ஹஸாரே தன் வாழ்நாளில் இந்தியா முழுமைக்குமாக சில நன்மைகளைச் செய்வதிலிருந்து பின்தங்கிப்போவார். ஊழலுக்கு எதிரான போராட்டம் குறைந்தது பத்தாண்டுகளாவது பின்தங்கிப்போகும்.

மகாபாரதம்

[ஏழாவது படிக்கும் என் பெண்ணின் வகுப்பு அசைன்மெண்டுக்காக மகாபாரதத்தைச் சுருக்கி எழுதிக்கொடுத்தேன். இத்துடன் ‘இதிலிருந்து நாம் அறியும் நீதியாவது...’ என்ற பகுதியும் உண்டு. அதை மட்டும் வெட்டிவிட்டு கதையை மட்டும் உங்களுக்காக இங்கே...]

குரு வம்சத்தின் பங்காளிகளுக்கு இடையே நிலத்துக்காக நடைபெறும் மாபெரும் போர்தான் மகாபாரதப் போர். இதைக் களமாகக் கொண்டு ஆசிரியரான வியாசர் மாபெரும் காப்பியத்தைப் படைத்துள்ளார்.

சந்தனு மஹாராஜாவுக்கு முதல் மனைவி கங்கை மூலம் தேவவிரதன் என்றொரு மகன் பிறக்கிறான். மனைவி சந்தனுவை விட்டுப் பிரிந்து சென்றுவிடுகிறார். சந்தனு பின்னர் சத்யவதி என்ற பெண்மீது ஆவல்கொண்டு அவளை மணக்க விரும்புகிறார். ஆனால் தன் மகளுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள்தான் நாட்டை ஆள்வார்கள் என்று அரசர் வாக்குறுதி அளித்தால்தான் பெண்ணை மணமுடித்துத் தரமுடியும் என்று சத்யவதியின் தந்தை சொல்கிறார். மூத்த பையன் தேவவிரதன் இருக்கும்போது இவ்வாறு செய்வது சரியல்ல என்பதால் சந்தனு மறுத்துவிடுகிறார்.

இந்த உண்மை தெரியவந்ததும், தேவவிரதன் தான் இனி அரசனாகப் போவதில்லை என்றும் திருமணமே செய்துகொள்ளப் போவதில்லை என்றும் சூளுரைக்கிறார். வானில் இருந்து தேவர்கள் அவர்மீது பூமாரி பொழிகிறார்கள். அவர் அன்றிலிருந்து பீஷ்மர் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

சந்தனு சத்யவதியை மணம் செய்துகொள்கிறார். அவர்களுக்கு சித்ராங்கதன், விசித்ரவீர்யன் என்று இரு ஆண் குழந்தைகள். சந்தனுவுக்குப் பிறகு சித்ராங்கதன் சில காலம் அரசாண்டு, மணம் செய்துகொள்ளாமலேயே இறந்துபோகிறான். விசித்ரவீர்யன் அடுத்து அரசனாகிறான். அம்பா, அம்பிகா, அம்பாலிகா என்ற மூன்று அரச குமாரிகளுக்குச் சுயம்வரம் நடக்கும் இடத்திலிருந்து அவர்களை பீஷ்மர் தூக்கிக்கொண்டு வந்து விசித்ரவீர்யனுக்கு மணம் முடிக்க முற்படுகிறார்.

அம்பா விசித்ரவீர்யனை மணக்க விரும்பாமல் நெருப்பில் மூழ்கி இறந்துபோகிறாள். அம்பிகாவையும் அம்பாலிகாவையும் மணந்துகொண்டாலும் அவர்களுக்குக் குழந்தைகள் பிறப்பதற்கு முன்னரேயே விசித்ரவீர்யன் இறந்துபோகிறான்.

இப்போது நாட்டை ஆள யாரும் இல்லை. பீஷ்மர் தான் செய்துகொடுத்த சத்தியத்தின் காரணமாக நாட்டை ஆள மறுக்கிறார். சத்யவதி வியாசரை வேண்டிக்கொள்ள, அவரது அருளால், ராணிகள் இருவருக்கும் குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. இவர்கள்தான் திருதராஷ்டிரனும் பாண்டுவும். கூடவே அருகில் இருக்கும் வேலைக்காரிக்கும் விதுரன் என்ற குழந்தை பிறக்கிறது.

திருதராஷ்டிரனுக்குக் கண் பார்வை கிடையாது. பாண்டுவுக்கு தோலில் நோய். திருதராஷ்டிரனுக்கு காந்தாரியையும் பாண்டுவுக்கு குந்தி, மாத்ரி என்ற இருவரையும் மணம் செய்துவைக்கிறார் பீஷ்மர்.

திருதராஷ்டிரன்-காந்தாரி தம்பதிக்கு 100 குழந்தைகள் பிறக்கின்றனர். அவர்களின் முதலாமவன் துரியோதனன். இவர்கள் 100 பேரும் கௌரவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றனர். குந்திக்கு மூன்று பையன்கள்: யுதிஷ்டிரன், பீமன், அர்ஜுனன். மாத்ரிக்கு இரு பையன்கள்: நகுலன், சகாதேவன். இந்த ஐவரும் சேர்ந்து பஞ்ச பாண்டவர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

குந்திக்கு ஒரு முனிவர் சில மந்திரங்களைக் கற்றுத் தந்திருக்கிறார். அந்த மந்திரங்களை உச்சரித்தால் தேவர்கள் அருளால் அவளுக்குக் குழந்தை பிறக்கும். ஆனால் தனக்குத் திருமணம் ஆகும் முன்னரே அவள் இந்த மந்திரங்களை முயற்சித்துப் பார்க்கிறாள். அப்போது ஒரு குழந்தை பிறந்துவிடுகிறது. பயந்துபோன குந்தி அந்தக் குழந்தையை ஒரு கூடையில் வைத்து ஆற்றில் விட்டுவிடுகிறாள். அந்தக் குழந்தையை ஒரு தேரோட்டி எடுத்து வளர்க்கிறார். அந்தக் குழந்தைதான் கர்ணன். குந்தியின் மகனாகப் பிறந்தாலும் கர்ணனுக்கு நெருங்கிய நண்பனாக இருப்பது துரியோதனன்தான்.

கௌரவர்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் ஆரம்பத்திலிருந்தே சண்டை. சிறுவர்களாக இருக்கும்போதே போட்டி நிலவுகிறது. இவர்களுக்கு துரோணர் என்ற குரு கலைகளைக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்.

திருதராஷ்டிரன் கண் பார்வைக் குறைபாடு உள்ளவர் என்பதால் பாண்டுவே நாட்டை ஆள்கிறார். ஆனால் காட்டில் இருக்கும்போது பாண்டுவுக்கு மரணம் ஏற்படுகிறது. பாண்டுவுடன் கூடவே மனைவி மாத்ரி உடன்கட்டை ஏறி இறக்கிறார்.

பாண்டவர்களும் கௌரவர்களும் அரசாளும் வயதை அடையும்போது, பெரியவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து யுதிஷ்டிரனுக்கே முடி சூட்டுகின்றனர். இது கௌரவர்களுக்குக் கடும் கோபத்தை வரவழைக்கிறது. துரியோதனன் அரக்கால் ஆன மாளிகை ஒன்றைக் கட்டி, பாண்டவர்களை விருந்துக்கு அழைத்து, அவர்களை அங்கு தங்கவைக்கிறான். இரவில் மாளிகையை எரித்துவிடுகிறான். ஆனால் பாண்டவர்கள் இதனை முன்னமேயே ஊகித்து, தப்பி, காட்டுக்குள் சென்றுவிடுகின்றனர். காட்டில் இருக்கும்போது ஒரு சுயம்வரத்தில் அர்ஜுனன் திரௌபதியை வெல்கிறான். தாய் குந்தியின் ஆணைப்படி ஐந்து பாண்டவர்களும் திரௌபதியை மணக்கின்றனர்.

பாண்டவர்கள் மீண்டும் நாட்டுக்கு வந்து தங்களுக்கான நிலத்தைப் பங்குபோடுமாறு கேட்கின்றனர். அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் காண்டவ வனம் என்ற பகுதியை அழித்து இந்திரப்பிரஸ்தம் என்ற நாடாக மாற்றுகின்றனர். அவர்களது அழகான நாட்டைப் பார்த்து ஆசைப்படும் துரியோதனனுக்கு அவன் மாமா சகுனி உதவி செய்ய வருகிறார்.

சூதாட்ட விருந்து ஒன்றை துரியோதனன் ஏற்படுத்தி, யுதிஷ்டிரனை அதில் கலந்துகொள்ள அழைக்கிறான். சூதாட்டத்தில் யுதிஷ்டிரன் வரிசையாகத் தோற்று தன் நாடு, சொத்து அனைத்தையும் இழக்கிறான். அத்துடன் நில்லாமல், தன் தம்பிகள், தான், தன் மனைவி திரௌபதி என அனைத்தையும் இழக்கிறான். முடிவில் பெரியவர்கள் தலைப்பட்டு அடிமை நிலையை மாற்றி, பாண்டவர்கள் 12 ஆண்டுகள் காட்டிலும் ஓராண்டு யாராலும் கண்டுபிடிக்கமுடியாமலும் இருக்கவேண்டும் என்று சொல்கின்றனர்.

இந்தக் காலம் முடிவுற்றதும் பாண்டவர்கள் மீண்டும் நாட்டுக்குத் திரும்பிவந்து தங்கள் சொத்துகளைத் திரும்பக் கேட்கின்றனர். கிருஷ்ணர் பாண்டவர்கள் தரப்பில் தூது செல்கிறார். ஆனால் துரியோதனன் ஊசி முனை அளவு நிலம் கூடத் தரமாட்டேன் என்று சொல்லிவிடுகிறான். இதன் விளைவாக மகாபாரதப் போர் குருட்சேத்திரத்தில் நடைபெறுகிறது.

போரில் பாண்டவர்கள் வெல்கின்றனர். ஆனால் பேரழிவு ஏற்படுகிறது. இரு தரப்பிலும் கடுமையான உயிர்ச் சேதம். பீஷ்மர், துரோணர் முதற்கொண்டு அனைவரும் கொல்லப்படுகின்றனர். கௌரவர்கள் 100 பேரும் கொல்லப்படுகின்றனர். கர்ணனும் கொல்லப்படுகிறான். பாண்டவர்கள் ஐவரும் பிழைத்திருந்தாலும் அவர்களுடைய பிள்ளைகள் அனைவரும் கொல்லப்படுகின்றனர். இறுதியில் கிருஷ்ணன் அருளால் அர்ஜுனனின் மகன் அபிமன்யுவின் மனைவி உத்தரையின் வயிற்றில் இருக்கும் கரு ஒன்று மட்டும் உயிர் பிழைக்கிறது. அந்தக் குழந்தைதான் பரீட்சித்து.

பரீட்சித்து வளர்ந்து பெரியவன் ஆனதும் அவனுக்குப் பட்டம் கட்டிவிட்டு, பாண்டவர்கள் அனைவரும் காட்டுக்குச் சென்று உயிர் விடுகின்றனர்.

(முற்றும்)