Tuesday, August 16, 2011

அண்ணா ஹஸாரேயின் கைது

நேற்று ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டேன். இந்தத் தொலைக்காட்சி சானல் இன்னும் ஒளிபரப்புக்கு வரவில்லை. அதனால் நீங்கள் அந்த விவாதத்தைப் பார்த்திருக்க முடியாது. கல்யாணம் என்ற 90 வயதுப் பெரியவர், காந்தியின் அந்திம காலத்தில் அவருடைய செயலராக இருந்தவர், நிகழ்ச்சியின் முதன்மை விருந்தினர்.

பாபா ராம்தேவின் கூட்டத்தின்மீது தில்லி காவல்துறை நடத்திய அடிதடியின்போது அந்தக் கூட்டத்தில் கல்யாணம் இருந்திருக்கிறார். “அடி படாமல் தப்பித்துவிட்டேன்” என்றார். அண்ணா ஹஸாரேயுடன் முந்தைய உண்ணாவிரதப் போராட்டத்திலும் பங்கேற்றிருந்திருக்கிறார்.

கடுமையான கோபத்தில் இருந்தார். ஊழல் செய்பவர்களையெல்லாம் அந்தமானில் சிறைக்குள் தள்ளவேண்டும் என்றார். நாடாளுமன்றம்தான் சுப்ரீம்; அதற்குமேல் அப்பீலே கிடையாது என்று பிரதமர் சொன்னது அவரது கோபத்தைக் கிளறியிருந்தது. “உங்களை யார் நாடாளுமன்றத்துக்கு அனுப்புகிறார்கள்? நாங்கள்தானே? அப்படியானால் யார் சுப்ரீம்?” என்றார்.

நியாயம்தான்.

காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி திக்குத் திசை தெரியாமல் தடுமாறிக்கொண்டிருக்கிறது. மன்மோகன் சிங்கை நினைத்தால் பாவமாக இருக்கிறது. நிஜமாகவே அவர்மீது எனக்கு மிகுந்த மதிப்பு இருக்கிறது. இப்போதும்கூட. அவர் ஏன் இந்த அரசில் இன்னும் இருக்கிறார் என்று புரியவில்லை. நானாக இருந்தால் ராஜினாமா செய்துவிட்டு அக்கடா என்று பஞ்சாப் கிராமம் ஒன்றில் போய் உட்கார்ந்துகொள்வேன். அவரை யாரும் மதிப்பதாகத் தெரியவில்லை. பிற திருட்டு மந்திரிகளுக்கும் சோனியா காந்திக்கும் ஒரு முகமூடி தேவைப்படுவதால் இவரைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று தெரிந்தும் ஏன் இப்படித் துணைபோகிறார் என்று தெரியவில்லை.

அண்ணா ஹஸாரே குழுவினர் முரட்டுப் பிடிவாதக்காரர்களாக இருப்பது மட்டுமல்லாமல், அவர்களும் மோசமான வரைவு ஒன்றைத்தான் ஜன் லோக்பால் மசோதா என்று முன்வைக்கிறார்கள். ஆனால் அதற்கு ஏற்றாற்போல ஜோக்கர் காங்கிரஸ் அரசு, நீர்த்துப்போன ஒரு குப்பையை அவசர அவசரமாக நாடாளுமன்றத்துக்குக் கொண்டுவரப் பார்க்கிறது. கூடவே அண்ணா ஹஸாரே, பாபா ராம்தேவ் போன்றோரின் எதிர்ப்புகளை இரும்புக்கரம் கொண்டு அடக்க நினைக்கிறது.

இன்று அண்ணா ஹஸாரேவின் கைது, ஐ.மு.கூ அரசின் இறுதியை விரைவு செய்துள்ளது என்று நான் நம்புகிறேன். நாளையே ஆட்சி கவிழும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால் இந்த ஆட்சி முழுக் காலமும் நீடிப்பதில் சிரமம் ஏற்படும் என்று நினைக்கிறேன். மறு தேர்தலில் காங்கிரஸ் நிச்சயமாக மண்ணைக் கவ்வும். அதன் விளைவு பாஜகவுக்கு முழுமையான ஆதரவைத் தராது. கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும் பெருமளவு ஆதரவு கிடைக்காது. ஆனால் நிறைய பிராந்தியக் கட்சிகள் முன்னுக்கு வருவார்கள். பிராந்தியக் கட்சிகளின் துணையுடனான பாஜக ஆட்சி அமையலாம்.

இப்போது குடிமைச் சமூகத்துக்கு வருவோம். சிவில் சமூகத்தால் இந்த ஆட்சி மாற்றம் ஏற்படலாம். ஆனால் ஊழல் குறையுமா? அண்ணா ஹஸாரே, மற்றும் அவர் போன்றோரிடம் மேற்கொண்டு என்ன செய்யப்போகிறோம் என்பதற்கான செயல்திட்டம் ஏதும் உள்ளதா? ஊழலுடன் நின்றுபோகும் திட்டமா அல்லது அதற்கும் மேலான ஏதேனும் அவர்களிடம் உள்ளதா? ஏனெனில் பொதுமக்கள் இந்த சிவில் சமூகத் தலைவர்களிடம் தங்கள் பிரச்னைகள் அனைத்துக்குமான தீர்வுகளை எதிர்பார்க்கப்போகிறார்கள். அரசியல்வாதிகளிடம் ஏமாந்துள்ள அவர்களை சிவில் சமூகத் தலைவர்களும் ஏமாற்றிவிட்டால், மக்கள் உடைந்துபோய்விடுவார்கள்.

அப்படிப் பார்த்தால் அண்ணா ஹஸாரேயும் அர்விந்த் கேஜ்ரிவாலும் கிரண் பேடியும் பிறரும் விரைவில் ஓர் அரசியல் கட்சியையே தொடங்கவேண்டியிருக்கும். அப்படிச் செய்ய அவர்களிடம் தெம்பு இருக்கிறதா?

Thursday, August 11, 2011

புன்னகையை விதைக்கும் இளைஞர்கள்

சென்ற ஞாயிறு அன்று எதிராஜ் கல்லுரியில் நடைபெற்ற ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டேன். Smile Welfare Foundation என்ற தொண்டமைப்பின் ஏழாம் ஆண்டு நிறைவுவிழா.

இந்த அமைப்பை ஆரம்பித்த அனைவரும் ஈரோட்டில் இருக்கும் Institute of Road and Transport Technology என்ற கல்லூரியின் மாணவர்கள். படித்து முடித்து பல்வேறு இடங்களுக்கு வேலைக்குச் சென்றபிறகு, ஓரளவு சம்பாதிக்கத் தொடங்கியபிறகு ஏதோ செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டுள்ளது. அப்படி 2004-ல் உருவானதுதான் மேலே சொன்ன அமைப்பு.

ஆரம்பத்தில் அவர்கள் சேர்த்த சிறுமளவு பணத்தை ஏதேனும் நல்ல காரியங்களுக்குத் தருவது என்று மட்டும்தான் யோசித்திருந்தனர். பின்னர் தமிழக அரசு நடத்தும் (அனாதை) இல்லங்களுக்கு ஏதேனும் செய்யலாம் என்று அவர்களுக்கு யாரோ அறிவுறுத்தியுள்ளார்.

தமிழக அரசின் இல்லங்கள், ஆதரவற்றவர்களுக்காக நடத்தப்படுவது. ஒற்றைப் பெற்றோர் குடும்பங்கள், தம் பிள்ளைகளை எந்தவிதத்திலும் சரியாக வளர்க்க முடியாதோர் ஆகியோர் தம் பிள்ளைகளை இந்த இல்லங்களுக்கு அனுப்பிவைக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். எனக்கு இந்த இல்லங்கள் பற்றிய முழுமையான தகவல் கிடையாது. நான் இந்த இல்லங்களுக்குச் சென்று பார்த்ததும் கிடையாது.

ஸ்மைல் குழுவினர் சென்னை கொசப்பேட்டையில் இருக்கும் பெண்கள் இல்லத்துக்குச் சென்று அவர்களுக்குத் தேவையான சில பொருள்களை வாங்கிக்கொடுத்துள்ளனர். அப்போது அந்த இல்லத்தின் பொறுப்பாளர், உண்மையில் இந்தப் பெண்களுக்குத் தேவை கல்விக்கான உதவி என்று சொல்லியிருக்கிறார். பணம் அல்ல; நேரம். இந்தக் குழந்தைகளுக்கு பாடங்களில் உதவ யாரும் இல்லை. டியூஷன் என்று வெளியே எங்கும் செல்லமுடியாது. எனவே இல்லத்துக்கே வந்து டியூஷன் சொல்லிக்கொடுக்க முடியுமா என்று அவர் கேட்டிருக்கிறார். அப்படி ஆரம்பித்ததுதான் அவர்களுடைய சிக்‌ஷா திட்டம். கொசப்பேட்டை, வால்டாக்ஸ் சாலை ஆகிய இடங்களில் உள்ள இல்லங்களில் 6 முதல் 8 வகுப்பு வரை உள்ள பிள்ளைகளுக்கு விளையாட்டு கலந்து பாடங்களைச் சொல்லித்தர ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

அங்கிருந்து அடுத்த கட்டமாக புன்னகைப் பாலம் என்ற திட்டத்தில், 10, 12 வகுப்புப் பிள்ளைகளுக்கு அதிக மதிப்பெண்கள் பெறும் விதமாகப் பயிற்சி தரத் தொடங்கியுள்ளனர்.

ஒரு தன்னார்வலர் என்னிடம் இவை பற்றி விளக்கமாகச் சொன்னார். தன்னார்வலர்களோ பெரும்பாலும் ஆண்கள். இவர்கள் உதவச் செல்லும் இல்லங்களோ பெண்களை மட்டுமே கொண்டவை. இல்ல அலுவலரிடம் நம்பிக்கை ஏற்படுத்தி பயிற்சிகள் நடக்கும்போது திடீரென அலுவலர் இடம் மாறுவார். எனவே மீண்டும் ஆரம்பித்திலிருந்து அந்தப் புதிய அலுவலரிடம் தொடங்கவேண்டும். இதனால் எத்திராஜ் மகளிர் கல்லூரியைத் தொடர்புகொண்டு அங்கிருந்தும் சில தன்னார்வலர்கள் வந்து பாடம் கற்பிக்கத் தொடங்கினர். மேலும் ஸ்மைல் தன்னார்வலர்கள் பலரும் அலுவலகங்களில் வேலை செய்பவர்கள். தின அலுவல்கள் தாண்டி அவர்களுக்கு நேரம் கிடைப்பதே சிரமம். அதற்கிடையிலும் பலர் குறைந்தபட்சம் வார இறுதியிலாவது இல்ல மாணவிகளுக்குப் பாடங்கள் கற்பித்தனர்.

இதன் விளைவாக தேர்வு பெறுவோர் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்தது. அவர்கள் பெற்ற மதிப்பெண்களும் அதிகரித்தன. இப்போதெல்லாம் கிட்டத்தட்ட 100% தேர்ச்சி பெறுகிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். முன்னெல்லாம் இந்த இல்லங்களில் இருந்த பல பெண்களும் பத்தாம் வகுப்பு தேர்ச்சி பெறாமலேயே மீண்டும் ஏழைமை வாழ்க்கைக்குத் திரும்பியபடி இருந்தனர். ஆனால் இப்போது மட்டும் என்னவாம்?

பள்ளிப் படிப்பு முடித்தாயிற்று. பிறகு, மீண்டும் அதே ஏழைமை வாழ்க்கைதானே?

அதனால்தான் ஸ்மைல் தன்னார்வலர்கள் சாதனா என்ற திட்டத்தைக் கொண்டுவந்தனர். தேவை கல்லூரிப் படிப்பு. ஏதோ ஒரு டிகிரி. அத்துடன் மிகுந்த தன்னம்பிக்கை. அதைக்கொண்டு ஒரு நல்ல வேலையைப் பெற்றுவிட முடியாதா என்ன?

ஆனால் இந்த மாணவிகள் எங்கு தங்கிப் படிப்பார்கள்? கல்லூரிக்கான கட்டணம் ஆண்டுக்கு ரூ. 1,500-ஓ என்னவோதான். ஆனால் ஹாஸ்டலில் தங்கிப் படிக்கவேண்டுமென்றால் ரூபாய் 15,000 ஆகுமே? அந்தப் பணத்தில் இன்னும் பலரைப் படிக்கவைக்கலாமே?

ஸ்மைல் நிர்வாகிகள் தமிழகசமூக நலத்துறை அலுவலர்களிடம் சென்று பேசினர். ஏற்கெனவே 12-ம் வகுப்பு வரை இந்த இல்லங்களில் தங்கிப் படிப்பவர்களை தொடர்ந்து அதே இல்லங்களிலேயே தங்க அனுமதிக்க முடியுமா? இருப்பிடமும் உணவும் தரமுடியுமா? படிப்புக்கான செலவை ஸ்மைல் அளிக்கும்.

இதுவரையில் இப்படிப்பட்ட ஒன்றைச் சிந்தித்திராத சமூக நலத்துறையினர் நல்ல முடிவையே எடுத்தனர். தமிழகத்தில் ஏதேனும் ஓர் இல்லத்தில் தங்கி பள்ளிவரை படித்த மாணாக்கர்கள், அடுத்து கல்லூரிக்குச் செல்வதாகா இருந்தால் மீண்டும் அதுபோன்ற இல்லங்களில் தங்கிக்கொள்ளலாம்.

ஸ்மைலின் சாதனா திட்டம் நன்றாகச் செயல்படத் தொடங்கியது. பணத்தை எப்படியாவது திரட்டிவிடலாம் என்கிறார்கள் இவர்கள். இந்தக் கல்லூரிதான் என்றில்லை. குறைந்தபட்சம் ஒரு மாணவி மருத்துவக் கல்லூரியில் படிக்கிறார். சிலர் பொறியியல் கல்லூரிகளில் படிக்கிறார்கள். மீதமுள்ள அனைவரும் கலை அறிவியல் கல்லூரிகளில் படிக்கிறார்கள்.

சரி, கல்லூரியில் படித்துவிட்டு வெளியே வந்தால் என்ன செய்வது? இந்த மாணவர்களுக்கு சாஃப்ட் ஸ்கில்ஸ் பயிற்சி கொடுத்து, ஆங்கிலம் சொல்லிக்கொடுத்து வேலைவாய்ப்பும் ஏற்படுத்திக்கொடுக்க பிலேஸ்மெண்ட் செல் ஒன்றை உருவாக்கியுள்ளது ஸ்மைல்.

இது தவிர சாஃப்ட் ஸ்கில் சொல்லிக்கொடுக்க கிராமப்புறங்களுக்குச் செல்கிறார்கள். இவர்கள் கல்வி உதவித்தொகை தந்து படிப்பை முடித்த சில மாணவர்களுக்கு வேலையும் வாங்கிக்கொடுத்துள்ளனர்.




நிகழ்ச்சியின் தொடக்கத்தில் இரு பெண்கள் பேசினர். இந்த இல்லங்களில் வசித்து, ஸ்மைல் கொடுத்த உதவியால் வாழ்க்கையில் முன்னுக்கு வந்த பெண்கள். (மேலே உள்ள படம் நிர்மலா என்பவருடையது.) மற்றொரு பெண் லோகாம்பா, இப்போது விகடனில் பணியாற்றுகிறார். எந்த அளவுக்கு ஸ்மைல் அவர்களது வாழ்க்கையை முன்னுக்குக் கொண்டுவந்துள்ளது என்பதை அருகிலிருந்து பார்க்கமுடிந்தது.

ஸ்மைல் தன்னார்வலர்களுக்கு தாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்பது முழுமையாகப் புரிந்திருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. அவர்கள் உண்மையில் ஒரு சமூகப் புரட்சிக்கான விதையை நட்டிருக்கிறார்கள். வெறும் புலம்பல்கள் மட்டுமே மலிந்த மத்தியதரத்தினர் வசிக்கும் இந்தியாவில், மாபெரும் மாற்றத்தைத் தங்களால் கொண்டுவரமுடியும் என்பதை இவர்கள் காட்டியிருக்கிறார்கள். அலட்டல் இல்லாமல், ஆரவாரம் இல்லாமல், சிறிதாகத் தொடங்கி வலுவாக முன்சென்றபடி உள்ளனர் இவர்கள்.

ஏழைமையை ஒரே வாரத்தில் ஒழித்துவிடுவோம் என்று மார்தட்டும் அரசியல் ஆரவாரப் பேச்சல்ல இவர்களது. முன்கூட்டியே திட்டமிட்டு, இப்படித்தான் செல்லப்போகிறோம் என்று பாதையைத் தீர்மானித்து இவர்கள் ஆரம்பிக்கவில்லை. நம்மால் என்ன செய்யமுடியுமோ, முயன்று பார்க்கலாம் என்று ஆரம்பித்துள்ளனர். ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அடுத்து என்ன செய்யவேண்டும் என்பதற்கான பாதை தெளிவாகத் தெரிய ஆரம்பித்துள்ளது.

அவர்களது செயல்முறையில் எனக்குப் பல அம்சங்கள் பிடித்திருந்தன.

1. அரசு அமைப்புகளுடன் வேலை செய்தல். ஆனால் அதே நேரம் அரசின் பணத்தை நம்பியிருக்காமை.
2. பணம் எப்படியும் சேர்த்துவிடலாம் என்ற அதீதமான நம்பிக்கை. இந்த பாசிடிவிசம் ஒன்றுதான் அவர்களை தைரியமாக முன்செல்ல வைக்கிறது. இந்தியாவில் இருந்துகொண்டு ஏதோ ஒரு மேற்கத்திய மத நிதியமைப்புக்கு புரபோசல் எழுதிப் பணம் சேர்த்து, எஸ்.யு.வி வாங்கிக்கொண்டு சமூக சேவை செய்யும் அமைப்பல்ல இவர்களது.
3. முழுமையான ஒரு தொலைநோக்கு இவர்களிடம் உள்ளது. அடிப்படைத் தேவைகளைத் தருகிறது அட்சயா திட்டம். படிப்பை வெறுக்கும் மாணவர்களுக்கு விளையாட்டாகக் கல்வியை அறிமுகப்படுத்துகிறது சிக்‌ஷா. ஆனால் அதே நேரம் பள்ளி இறுதி வகுப்பை நல்ல மதிப்பெண்களுடன் கடக்க உதவுகிறது புன்னகைப் பாலம். அங்கிருந்து கல்லூரிக்கு இட்டுச் செல்கிறது சாதனா; பின் வேலையும் பெற்றுத்தர உதவுகிறது.
4. ஸ்மைல் தன்னார்வலர்களுக்கும் உதவி பெறுபவர்களுக்கும் இடையில் சகோதர பாசம் நிலவுகிறது. நான் கொடுக்கிறேன், நீ பெறுகிறாய் என்ற இறுமாப்பு இல்லை. நிஜமான மனிதநேயத்தைக் காண முடிகிறது.
5. இது ஒரு செகுலர் அமைப்பு. சாதி, மதங்களற்ற ஒரு பார்வையை முன்வைக்கிறது.

இவர்கள் பெரிதாக வளரவேண்டும். பல இளைஞர்களுக்கு வழிகாட்டிகளாக இருக்கவேண்டும். ஆதரவற்ற ஆனால் பெரும் திறமைகொண்ட இந்திய இளைஞர்கள், தம் உண்மையான திறமையைப் பறைசாற்ற இவர்கள் உதவவேண்டும்.

மனமார வாழ்த்துகிறேன்.

7 ஆகஸ்ட் 2011 அன்று நடந்த ஸ்மைல் அமைப்பின் ஏழாம் ஆண்டு நிறைவு விழாக் கொண்டாட்டப் படங்களைப் பார்க்க

ஸ்மைல் அமைப்பினருடன் தொடர்புகொள்ள

ஆன்-லைன் வர்த்தகத்தால் அடங்க மறுக்கும் தங்க விலை - தினமணி

வை. ராமச்சந்திரன் என்பவர் எழுதியிருக்கிறார். தங்கம் விலை ஏறுவதால் மக்கள் எல்லாம் கலங்கிப்போயிருக்கிறார்களாம். கல்யாணம் என்று மட்டும் இல்லாமல் பல்வேறு குடும்ப விழாக்களிலும் தங்க நகை செய்துபோடவேண்டுமாமா. ஆனால் இப்போது விலை ஏற்றத்தால் அதனைச் செய்யமுடியாமல் ஏழைகள் தடுமாறுகிறார்களாம். காரணம்?
குறைந்த அளவில் ‘மார்ஜின்’ பணம் செலுத்தி, அதிக அளவில் தங்கம் வாங்கும் வசதி ஆன்-லைனில் உள்ளது. அதாவது, ஒருவர் 100 கிராம் தங்கம் கடையில் வாங்க வேண்டுமானால், தங்கத்தின் அன்றைய விலைக்கு ஏற்ப மொத்தப் பணத்தையும் செலுத்தினால்தான் தங்கத்தை வாங்க முடியும். ஆனால், ஆன்-லைனில் 100 கிராம் தங்கத்தின் விலையில் 10 சதவீத அளவு ‘மார்ஜின்’ பணம் செலுத்தினாலேயே 100 கிராம் தங்கத்தை வாங்கி விடலாம். இது ஆன்-லைன் வர்த்தகத்தில் மட்டுமே சாத்தியம்.

ஆன்-லைனில் தங்கம் வாங்குவோர் அவர்களது தேவையைத் தாண்டி பல கோடி ரூபாய்க்கு ஆன்-லைன் மூலம் தங்கத்தை வாங்கி விற்கின்றனர். இதனால் சர்வதேச அளவில் தங்கத்தின் தேவை அதிகரிப்பது போன்ற மாயத்தோற்றம் உருவாகி தங்கத்தின் விலை ஜெட் வேகத்தில் உயர்கிறது.
தங்கத்தில் முதலீடு செய்பவர்களுக்கு இந்தியாவில் இரண்டு வாய்ப்புகள் உள்ளன. ஒன்று தங்க யூனிட்டுகளை மியூச்சுவல் ஃபண்ட்போல யூனிட் யூனிட்டாக (ஒரு கிராம் = ஒரு யூனிட்) வாங்கி வைத்துக்கொள்ளலாம். வேண்டியபோது விற்கலாம். இது டீமாட்டட் தங்கம். நீங்கள் ஒரு கிராம் வாங்கினால் அது உங்கள் வீட்டுக்கு வராது. மாறாக எங்கோ எதோ பாதுகாப்பான கோடவுனில் தங்கம் இருக்கும்; அதை நீங்கள்தான் வாங்கி இருக்கிறீர்கள் என்பதற்கான பத்திரம் மட்டும் உங்கள் பெயரில் டிஜிட்டலாக இருக்கும். இங்கே அடியில் இருப்பது நிஜமான தங்கம். முழுப் பணத்தையும் கொடுத்தால்தான் ஒவ்வொரு கிராமையும் வாங்கமுடியும். இதனை பங்குச்சந்தைகளில் வாங்கலாம். கிட்டத்தட்ட 12 மியூச்சுவல் ஃபண்ட் நிறுவனங்கள் இதனை இந்திய பங்குச்சந்தைகளில் (மும்பை பங்குச்சந்தை, தேசிய பங்குச்சந்தை) அளிக்கிறார்கள்.

இது மிகவும் வசதியானது. தங்கத்தில் முதலீடு செய்ய விரும்பும் சாதாரண ஏழைகூட இதனைச் செய்யலாம். என்ன வசதி? கழுத்தில் போட்டுப் பார்க்கமுடியாதே தவிர, தேயாது. தொலையாது. செய்கூலி, சேதாரம் எதுவும் இல்லை. விற்கும்போது சேட்டு உரசிப் பார்க்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. 100% சுத்தமான தங்கம். அதற்கான அன்றைய சந்தை விலை உங்களுக்குக் கிடைத்துவிடும். இன்ஷூர் செய்யவேண்டாம். வங்கி லாக்கர் தேடி ஓடவேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அடுத்தது தங்க ஃபியூச்சர்ஸ் (Gold Futures). அனைத்துவித கம்மாடிட்டிகளும் (பண்டங்கள்) அவற்றின் எதிர்கால விலைகளும் MCX எனப்படும் Multi Commodity Exchange-ல் விற்பனைக்கு வருகிறது. இவற்றுக்கு அடியில் உண்மையான தங்கம் என்பது இல்லை. எதிர்காலத்தில் தங்கம் இன்ன விலைக்கு இருக்கலாம் (அதனால்தான் அதன் பெயர் ஃபியூச்சர்ஸ்) என்று சில வியாபாரிகள் தங்களுக்குள் பேரம் பேசிக்கொள்கிறார்கள். அனைவரும் ஒரே கருத்தைக் கொண்டிருப்பதில்லை. சிலர் விலை அதிகமாகும் என்றும் சிலர் நீங்கள் சொல்லும் அளவுக்கு அதிகமாகப் போகாது என்றும் பேசி முடிவு செய்துகொள்கிறார்கள். அதற்கு ஏற்றாற்போல அவர்களுக்குள் ‘பெட்’ கட்டிக்கொள்கிறார்கள். தோற்றால் தோற்றவர் ஜெயித்தவருக்குப் பணம் தரவேண்டும். இதில் உங்களுக்கும் எனக்கும் என்ன பிரச்னை? இது வெறும் சூதாட்டமல்ல. இதில் கொஞ்சம் தேவையும் அவசியமும் சேர்ந்தே இருக்கிறது. தன் கையில் நிறையத் தங்கம் வைத்திருப்பவர் அதன் விலை சடாரெனச் சரிந்துவிட்டால் அதனைச் சரிக்கட்ட விலைக்கு எதிர்த்திசையில் போட்டு வைத்துக்கொள்ளும் ஃபியூச்சர் உபயோகமானது. அதற்குள் இங்கு நாம் புகவேண்டாம்.

இந்த ஆன்லைன் வர்த்தகத்தால் தங்கம் விலை எந்தவிதத்திலும் உயரவோ தாழவோ செய்யும் என்று நான் நம்பவில்லை. இது ஒரு ஜீரோ சம் கேம். இதில் யார் பணம் பெறுகிறார்களோ, அதே அளவுக்கு யாரோ தோற்கிறார்கள். இருவருமே ஃபியூச்சர்ஸ் வர்த்தகத்தில் பேரம் பேசுபவர்கள். அது நாமல்ல. நாம் கையில் இருக்கும் உபரிப் பணத்தை உண்மையான தங்கமாக (என்னைக் கேட்டால் டீமாட் தங்கமாக) வாங்கி வைத்துக்கொள்வோம். பலனடைவோம்.

ஐயோ, ஏழைகள் வயிற்றில் அடிக்கிறார்களே என்று காரணமே இல்லாமல் புலம்புவது வாடிக்கையாகிவிட்டது. ஏன் ஒரு பொருளின் விலை ஏறுகிறது? அதன் சப்ளை குறைவு. டிமாண்ட் ஜாஸ்தி. இப்போது பங்குச்சந்தைகள் கொஞ்சம் டகால்டியாக மேலும் கீழுமாக யோயோவாய்ப் போய்க்கொண்டிருப்பதால், சேஃப்டி என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு பலரும் தங்கத்தில் உண்மையான முதலீட்டைச் செய்கிறார்கள் (ஊக பேர வணிகம் அல்ல!) என்பதால் தங்கத்தின் விலை சரசரவென ஏறுகிறது. நாளை பங்குச்சந்தைகள் சீராகிவிட்டால் தங்கத்தில் போட்ட பணத்தை எடுத்து பங்கில் போடுவார்கள். தங்கம் கொஞ்சம் சரியும்.

அவ்வளவுதான். இதற்காக ஆன்-லைன் வர்த்தகத்தை ஏன் நிறுத்தவேண்டும்?

அவ்வப்போது வெள்ளையன் கோஷ்டிகள், உணவுப்பொருள் தொடர்பான ஆன்-லைன் வர்த்தகத்தை நிறுத்தச் சொல்லிப் போராடுவார்கள். அதுபோலத்தான் இதுவும். ஆன்-லைன் வர்த்தகத்தில், என் ஆன்-லைன் ஃபியூச்சர்ஸில்கூட, பிரச்னை ஏதும் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. எந்தப் பொருளுக்கும் சும்மா விலையை ஏற்றிவிட முடியாது. ஒன்று அதற்கு நிஜமாகவே கிராக்கி அதிகமாக இருக்கவேண்டும். இரண்டு, வேண்டிய அளவைவிடக் குறைவாக அதன் உற்பத்தி இருக்கவேண்டும். இல்லாமல் விலையைத் தொடர்ந்து ஏற்றுவது சாத்தியமே அல்ல.

ஏழைகளை வஞ்சிக்கும் மசோதா - தினமணி

பல நேரங்களில் உளறல் கட்டுரைகளைக் காணும்போதெல்லாம் கை துறுதுறுக்கும். நேரம்தான் இருக்காது. இன்று தினமணி நடுப்பக்கத்தில் வந்திருக்கும் இரண்டு கட்டுரைகளுக்கும் மறுப்பு எழுதியே ஆகவேண்டும் என்று முடிவெடுத்துள்ளேன்.

பி.எஸ்.எம். ராவ் எழுதியுள்ள ஏழைகளை வஞ்சிக்கும் மசோதா!

குறுங்கடனைக் கட்டுப்படுத்த நிதியமைச்சகம் கொண்டுவரப்போகும் சட்ட மசோதாவின் வரைவைப் படித்துவிட்டு கண்ணீர் உகுத்துக்கொண்டே கட்டுரையாளர் இந்தக் கட்டுரையை எழுதியிருக்கிறாராம். இந்த மசோதா ஏழைகளை வஞ்சிக்கப்போகிறதாம்.

வரிக்கு வரி இந்தக் கட்டுரையை விமரிசிப்பதைவிட, இந்த மசோதாவின் சாரமான மூன்று புள்ளிகளை மட்டும் எடுத்துக்கொள்கிறேன்.

1. தனியார் குறுங்கடன் நிறுவனங்கள் மோசமானவை. கந்துவட்டிக்காரர்களைவிடக் கொடுமையானவை. “குறுங்கடன் வழங்கும் நிறுவனங்களின் கடன் வசூலிப்பு முறை கந்துவட்டிக்காரர்களைவிடக் கொடுமையானது. வட்டி விகிதம் மீட்டர் வட்டிக்கு நிகரானது. இந்த வட்டியால் பல்கிப் பெருகிய கடன் தொகையைக் கட்டமுடியாமலும், அவமானத்துக்குப் பயந்தும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் ஏழைகள் பலர் கடந்த ஆண்டு தற்கொலை செய்து கொண்டனர்.”

இது முழுப்பொய். இந்தியாவின் குறுங்கடன் வழங்கும் எந்த நிறுவனமும் எந்தக் காலத்திலும் ஆண்டுக்கு 30-32% என்பதற்குமேல் வட்டி வசூல் செய்ததில்லை. பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் ஆண்டுக்கு 24-26% என்ற கணக்கிலேயே வசூலிக்கிறார்கள். சமீபத்தில் மாலேகாம் கமிட்டி அளித்த பரிந்துரையில் 24% உச்சபட்ச வரையறையாக இருந்த வட்டி விகிதம், ரிசர்வ் வங்கியின் மாற்றங்களுடன் இப்போது 26% என்று ஆக்கப்பட்டுள்ளது. அனைத்துக் குறுங்கடன் நிறுவனங்களும் இதனைப் பின்பற்ற ஆரம்பித்துவிட்டனர்.

அனைத்துக் கந்துவட்டி நிறுவனங்களும் மாதத்துக்கு 3% முதல் 10% வரை (அதாவது ஆண்டுக்கு 36% முதல் 120%) வட்டி வசூலிக்கின்றனர். அதுவும் diminishing balance-ல் அல்ல. வெறும் simple interest தான். அதாவது வட்டி மட்டும் கட்டிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். அசலில் குறைவே ஏற்படாது. மாறாக குறுங்கடன் அனைத்துமே குறையும் முதலைக் கொண்ட வட்டிகள். இதனால் குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில் (பொதுவாக ஓராண்டு) கடன் முழுதாக அடைந்துவிடும். மீட்டர் வட்டி என்றால் என்னவென்றே ராவுக்குத் தெரியாது என்று நினைக்கிறேன்.

நாள் ஒன்றுக்கு ரூ. 100-க்கு ரூ. 5 வட்டியாகக் கொடுக்கும் சென்னை காய்கறிக் கடைக்காரர்களைப் பற்றி அபிஜித் பானர்ஜி, எஸ்தர் டூஃப்லோ எழுதியுள்ள Poor Economics என்ற புத்தகத்தில் விரிவாக விளக்குகிறார்கள். ராவ் அதைப் படித்தால் கொஞ்சம் தெளிவு பெறலாம்.

ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் பலர் தற்கொலை செய்துகொண்டது. இது தொடர்பாக முழுமையான தகவல்கள் எனக்கு இதுவரை கிடைக்கவில்லை. கிடைத்த ஒரு தகவல் ஆந்திராவில் இதுவரை 85 பேர் தற்கொலை செய்துகொண்டுள்ளதாக அரசு கூறுவதாகச் சொல்கிறது. ஆந்திராவில் சில குறுங்கடன் நிறுவனங்கள், கடனை வசூலிக்க மிக மோசமான அதிரடி நடவடிக்கைகளை எடுத்தன. ஆந்திராவில் இரண்டுமுறை இது பெரிய பிரச்னையாகியுள்ளது. ஆந்திரா பற்றித் தனியாக எழுதுகிறேன். இந்தியாவில் வேறு எந்த மாநிலத்தில் இதுபோன்ற பிரச்னை எழுந்துள்ளது? ஓரிடத்திலும் அல்ல.

2. மத்திய அரசின் மசோதா, இந்த நிறுவனங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் முழு அதிகாரத்தையும் ரிசர்வ் வங்கியிடம் அளிக்கிறது. மாநிலங்களுக்கு இதில் தலையிட உரிமை இல்லை. “இந்த மசோதாவின்படி குறுநிதி நிறுவனங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் முழு உரிமையும் ரிசர்வ் வங்கிக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. எந்த வகையிலும் மாநில அரசுகள் இந்த நிறுவனங்களைக் கேள்வி கேட்க முடியாது. கட்டுப்படுத்தவும் முடியாது. தனியாகச் சட்டமியற்றுவதற்கு எந்த வாய்ப்பும் கிடையாது.”

இதில் என்ன பிரச்னை? நிதி நிறுவனங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் உரிமை ரிசர்வ் வங்கியிடம் மட்டும்தான் இருக்கவேண்டும். வங்கிகள், வங்கியல்லா நிதி நிறுவனங்கள் என அனைத்தையும் ரிசர்வ் வங்கிதானே கட்டுப்படுத்துகிறது? இது எதோ மாநிலங்களின் உரிமையை மத்திய அரசு பிடுங்கிக்கொண்டதுபோல எழுதுகிறார் ராவ். உண்மையில் ஆந்திராவில் மாநில அரசு தலையிட்டு தானாகவே ஒரு சட்டத்தை இயற்றியதுதான் பிரச்னையே. காரணம்: குறுங்கடன் தொடர்பாக மத்திய அரசு சட்டம் ஏதும் இயற்றாததுதான். அந்தக் குறையைத்தான் இப்போது மத்திய அரசு சரி செய்ய முனைந்துள்ளது.

3. தனியார் குறுங்கடன் நிறுவனங்கள் எதற்கு? நபார்ட், சிட்பி, சுய உதவிக் குழுக்கள் ஆகியவை போதுமே? தனியாரை இந்தத் துறையில் விட்டதுதான் பிரச்னையே.

நாட்டின் உள்ள கிரெடிட் தேவையைச் சிறிதும் புரிந்துகொள்ளாத அப்பாவிதான் இந்த ராவ். இத்தனை தனியார் குறுங்கடன் நிறுவனங்கள் இருந்தும் ஏழைகளுக்கு மேலும் கடன் தேவையாக இருக்கிறது. வங்கிகள் அவர்களைக் கண்டுகொள்வதில்லை. அந்த வெற்றிடத்தை நியாயமான முறையில் நிரப்புகின்றன குறுங்கடன் நிறுவனங்கள். அவற்றிலும் சில மோசமான அமைப்புகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. அவற்றைக் கட்டுப்படுத்தத்தான் சட்டங்கள் வேண்டும். அமைப்புகள் வேண்டும். இப்போது இயற்றப்பட உள்ள சட்டமும் ரிசர்வ் வங்கியின் கட்டுப்பாடும் இதனை நன்றாகவே செய்யும்.

மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்கள் ஏன் போதா; ஏன் தனியார் குறுங்கடன் நிறுவனங்கள் அவசியம் தேவை என்பதைப் பற்றி பின்னர் ஒரு பதிவில் விளக்குகிறேன்.

***

அடுத்து தங்கம் பற்றிய பதிவு.